Het innerlijke doel van je levensreis

Als je op een reis bent, heb je er zonder meer wat aan als je weet waar je heen gaat of op zijn minst weet welke richting je aan moet houden. Maar vergeet niet dat het enige dat uiteindelijk echt is aan de hele reis, de stap is die je op dit moment zet. Dat is echt alles.

Nadat je je innerlijke doel hebt verwezenlijkt wordt het uiterlijke doel een spel waar je mee door kunt gaan omdat je het leuk vindt.

Het kan ook gebeuren dat je in je uiterlijke doel volkomen mislukt maar tegelijkertijd geheel slaagt in het bereiken van je innerlijke doel.

Of andersom, wat veel vaker voorkomt: uiterlijke rijkdom en innerlijke armoede, of ‘de wereld winnen en je ziel verliezen’, zoals Jezus het zei. Uiteindelijk is elk uiterlijk doel op termijn gedoemd te ‘mislukken’, omdat het onderworpen is aan de wet van vergankelijkheid van alle dingen. Hoe eerder je inziet dat het uiterlijke doel je geen blijvende vervulling kan schenken, des te beter. Als je de beperktheid van je uiterlijke doel inziet, geef je je onrealistische verwachting op dat het je gelukkig moet maken en kun je het ondergeschikt maken aan je innerlijke doel.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Ik, mij en mijzelf

Toen nam, na de 12 slagen van middernacht  op Oudejaarsavond in de kring der dorpelingen de troubadour zijn gitaar en zong:

“Het Leven is.., het Leven is.. een reis met veel stations
Soms lijkt het je geliefde maar daarna krijg je de bons
Het Leven is, het Leven is een leren zonder end
Waarbij je én je zwakten én je kracht-en-macht verkent.
Het Leven laat je nooit in je gewoontedrang verstijven
Vaak moet je rennen om maar op dezelfde plaats te blijven
En áls je ooit je doel bereikt dan is dat maar voor even
Geluk is nú en wordt straks aan een ander door gegeven

Het Leven doet geen moeite om je ego te behagen
Maar ‘t is een zoektocht naar jouw eigen specifieke vragen
Het Leven wordt vooruit geleefd, maar achteraf begrepen
Waar vaar jij op die Levenszee, waarheen wend jij je steven?
Soms denk je even, ‘Houe zo, maar vlak daarop ‘Wat mist er?’
Dat klopt, mijn vriend, je kunt niet zeilen op de wind van gister
Dus zet je zeilen op de wind die heden voor je blaast
Als je dat doet beloof ik je dat je jezelf verbaast

Maar ja, die vreemde anderen, die anders zijn dan ik
Met al hun malle fratsen, hun gezeur en landjepik
Waar ik zo vaak mee strijd en soms het onderspit in delf
Daar laat het Leven aan mij zien:  die ander ben jijzelf!
Het lastige en leuke dat de ander je vertoont
Zijn beide gasten in het huis dat jij nu hier bewoont
Soms wonen ze er net, soms  zijn ze uit ‘t verleden
Maar weet: Aan beide kanten heb je aandacht te besteden

Het Leven vraagt, Wat doe jij hier? Waar ben je voor gemaakt?’
Het houdt je wakker en wil niet dat je in slaap geraakt
Het ego zegt: ‘Dít wil ik niet – da’s niet gebudgetteerd’
De Ziel zegt, “ Kóm maar Levensles, wat moet er hier geleerd?”
Dan komt er vaak een einde aan een jarenlange stremming
En vind je op je levenspad vaak plots’ling je bestemming.
Ik hoop voor jou dat als je straks de eindstreep hebt gehaald
Dat je oprecht kunt zeggen:  ‘k Heb er alles uitgehaald!’

En heb ik eindelijk door dat ik mijn eigen schatten delf
Mij nooit iets anders overkwam dan ik, mij, en mijzelf
Dat door al die ervaringen ik voortbouw aan mijn ziel
Die diepverborgen blauwdruk van een goddelijk profiel
Dan weet ik diep van binnen dat mijn Reis nu echt begint
Hoe oud en wijs ik dacht te zijn, hier ben ik weer een kind
Ik sla een nieuwe mantel om en neem mijn staf ter hand
Neem afscheid van het oude hier, op weg naar een Nieuw Land

En niets meer heeft nog waarde, gewicht, betekenis
Behalve wat ik achterlaat, als mijn getuigenis.“

Liefde voor wat er is

July 7, 2013

De mensen zoeken een plek om zich terug te trekken, op het platteland, aan zee, in de bergen maar nergens kan een mens zich rustiger en ongestoorder terugtrekken dan in zijn eigen ziel.

Liefde voor wat er is

Marcus Aurelius schreef  in de traditie ven de Griekse stoa. Volgens het stoïcisme is alles wat er in de wereld gebeurd al bepaald. Wij hebben alleen invloed op hoe we op gebeurtenissen reageren. Een cruciale levenshouding in deze filosofie is onverschillig staan tegenover wat onverschillig is. Armoede, rijkdom, ziekte en gezondheid, ze zijn niet goed of slecht, ze zijn onverschillig.

Zuiver je oordelen en alles komt goed. Herzie je meningen en je bent veilig.

Vrijwel alles waar wij ons dag in dag uit voor uitsloven en druk om maken, waar wij vergeefs op hopen en stiekem om bidden, ligt buiten onze invloed. In plaats daarvan zou onze aandacht moeten uitgaan naar wat we wel in onze macht hebben. Onze gedachten. De daden van onze ziel; oordelen of niet oordelen, verlangen of niet verlangen.

Filosofie van ‘Liefde voor wat er is’ betekent er niet naar streven dat de dingen gebeuren zoals jij wilt, maar accepteren dat ze gebeuren zoals het lot het wil. Levens volgens de stoa betekent JA zegen tegen het universum. Als iets je dwars zit, is omdat je vergeten bent dat alles gebeurt in overeenstemming met de universele natuur.

Ziekte of verlies hebben we niet in de hand, het waardig dragen ervan wel.

De natuur doet niets liever dan veranderen. Het lot welkom heten. Ook, of misschien wel juist, als het pijn doet.

Marcus: Alles wat in overeenstemming met jou is, o wereld, is in overeenstemming met mij. Niets wat voor jou op het juiste moment gebeurt, komt voor mij te vroeg of te laat.

Alles wat de mens overkomt, behoort tot wat menselijkerwijs mogelijk is, net zoals een os alleen dingen ervaart die bij de natuur van een os passen, en een steen dat wat bij een steen hoort. De natuur doet je niets aan wat jij niet kunt verdragen.

Hoe komt het dat we onszelf meest liefhebben en toch, als het over onszelf gaat, minder warden hechten aan ons eigen oordeel dan aan dat van anderen?

Laat je je niet door de andermans mening besmeuren. Verdoe je tijd niet met anderen, tenzij het is om hen te helpen.

Wees als een rotsblok waar de golven op breken. Onwrinkbaar. Het water eromheen komt tot rust.

Wat in hemzelf kolkte, probeerde hij -Marco te beteugelen; zijn opvliegende aard, zijn verliefdheden. Steeds wees hij zichzelf op zijn sterfelijkheid; ‘Het leven dat we leiden is kort, en klein is onze plek op aarde’, ‘Leef niet als je duizend jaar te leven hebt’. Elke dag beleven alsof het de laatste is, is de kortste weg naar een leven in het heden, zonder haast in je oordeel, zonder onwaarheid in je spreken. Als het niet waar is, zeg het dan niet. Als het niet juist is, doe het dan niet.

Het heden is het enige wat we kunnen verliezen.

Marcus Aurelius

marcus-aurelius-quotes-20

by Rigi