Ietsheid en nietsheid

December 15, 2014

Vorm en ruimte

Als je ‘s nachts naar de heldere hemel kijkt, kun je gemakkelijk een waarheid inzien die even uiterst eenvoudig als buitengewoon diepzinnig is. Wat zie je? De maan, sterren, Melkweg… Als je dat nog verder vereenvoudigt, wat zie je dan? Objecten die in de ruimte zweven. Dus waaruit bestaat het heelal? Uit objecten en ruimte.

Als je niet sprakeloos wordt van het kijken naar de hemel op een heldere avond, kijk je niet echt, ben je niet bewust van het geheel dat daar is. Je kijkt waarschijnlijk alleen maar naar de objecten en probeert ze misschien te benoemen. Als je ooit een gevoel van ontzag kreeg wanneer je naar de ruimte keek, misschien zelfs een diepe verering voelde voor dit onbegrijpelijke mysterie, wil dat zeggen dat je een moment het verlangen om te verklaren en te benoemen hebt losgelaten en je bewust bent geworden van niet alleen objecten in de ruimte, maar van de oneindige diepte van de ruimte zelf. Je moet van binnen zo stil zijn geworden dat je de enorme ruimte kon opmerken waarin deze ontelbare werelden bestaan. Als je nadenkt over de onpeilbare diepte van de ruimte of luistert naar de stilte in de kleine uurtjes vlak voor zonsopgang, komt er iets van herkenning in je binnenste op. Je voelt dan de ontzagwekkende diepte van de ruimte als je eigen diepte en weet dat de kostbare stilte die geen vorm heeft veel dieper is dan wie je bent dan alle dingen waaruit de inhoud van je leven bestaat.

De tweevoudige werkelijkheid van het heelal, dat bestaat uit dingen en ruimte – ietsheid en nietsheid – is ook die van jou. Een geestelijk gezond, evenwichtig en vruchtbaar mensenleven is een dans tussen de twee dimensies waaruit de werkelijkheid bestaat: vorm en ruimte. De meeste mensen zijn geïntroduceerd met de dimensie van vorm, met zintuiglijke waarneming, denken en emotie dat de essentiële verborgen helft in hun leven ontbreekt. Door hun identificatie met vorm blijven ze de gevangenen van het ego.

Wat je zit, hoort, voelt, aanraakt of waarover je nadenkt is slechts één helft van de werkelijkheid. Het is vorm. In het onderricht van Jezus heet het gewoon ‘de wereld’; da andere dimensie heet er ‘het koninkrijk van de hemel’ of  ‘het eeuwige leven’.

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Advertisements

Alles draait om het ego. We proberen ons egoïsme op allerlei manieren tevreden te stellen – met rijk te worden, en hogere status, macht te verkrijgen, aanzien, aan carrière. Er zijn miljoenen manieren. Maar het einde, het resultaat, het doel is hetzelfde; een versterking van het ik, van het ego.

Als je de waarheid van iets inziet, kun je het onmiddellijk laten vallen. Dan vraag je niet hoe. En je laat los.

Door het ego heb je genoten en door het ego heb je geleden. Door dat lijden wil je ervan af maar dat plezier wil je het niet kwijt. Ben je bereid om alle genoegens te laten vallen die het ego je ook bezorgt? Je kunt die niet half loslaten en half vasthouden. Je wilt de vreugde behouden en van het lijden afzijn. Het gaat je niet lukken.

Toen Boeddha inzag dat alles wat hij deed zijn ego alleen maar sterker maakt, stopte hij met iets te doen. In dat moment van inzicht werd hij iemand die niet-doet, volkomen dadeloos.

Je kunt non-activiteit laten dienen om activiteit te ontwikkelen of activiteit benutten om tot inactiviteit te komen maar dan begrijp je niet waar het om te doen is. Je kunt stilstaan, je kunt stilzitten maar als je je best doet om stil te staan, is je stilstaan niet echt. Je bent niet stil.

Boeddha deed helemaal niets. Wat er gebeurde, gebeurde. Er waaide een wind en de blaadjes van de bodhiboom moeten daarop gedanst hebben. Toen werd het volle maan en het hele bestaan werd een feest. Da adem ging in en uit. Het bloed stroomde door de aderen, het hart klopte en alles gebeurde gewoon – zonder dat hij iets deed. In dat niet-doen hield Siddhartha op te bestaan.

Als je alle hoop opgeeft, als je inziet dat er niets meer te winnen, niets meer te bereiken valt, als je hebt ingezien dat alles maar een lachwekkend spel is, dan kan het gebeuren dan krijg je de inzicht.

Wil energie actief worden dan moet er een tegenpool zijn. Net zoals bij elektrische stroom; een minpool en een pluspool. Als er alleen maar een minpool is krijg je geen elektriciteit, ook niet als er alleen een pluspool is. Beide polen zijn nodig en wanneer die beide polen er zijn, laten ze elektriciteit ontstaan. Dan krijg je een vonk.

Het leven beweegt door tegendelen, niet rechtlijnig. Het gaat zigzag van negatief naar positief, van negatief naar positief. Het gebruikt de tegendelen.

De mind beweegt zich in een eenvoudige rechte lijn. Hij gaat nooit naar het tegendeel. Het leven vraagt om het tegendeel, de uitdaging van het tegendeel. Zen grijpt naar een tegenstrijdigheid, alleen maar om je erop te wijzen dat het proces dialectisch verloopt, niet rechtlijnig. Het tegendeel moet niet ter zijde geschoven worden maar benut.

De energie kan omgezet en gebruikt worden. Als je haar gebruikt ben je vitaler, levendiger. Het tegendeel moet worden geabsorbeerd, dan wordt het proces dialectisch.

Moeiteloos wil zeggen dat er niets gedaan wordt; inactiviteit, akarma. Moeite veronderstelt; veel doen, activiteit, karma. Ze moeten er beide zijn. Doe veel maar wees geen doener. Dan verwerf je beide. Beweeg je in de wereld maar maak er geen deel van uit. Leef in de wereld maar laat de wereld niet in jou leven. Dan is de tegenstrijdigheid geabsorbeerd. Dan verwerp je niets en ontken je niets. Dan is het complete bestaan geaccepteerd.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Het ego en de hoop

June 14, 2013

Ergens ophopen is vals bezig zijn, onecht zijn. Hoop is altijd vals. Hoop komt voort uit gebrek aan realiteitszin. Als je echt bent, speelt hopen geen enkele rol. Dan ben je nooit met de toekomst bezig, met wat er gaat gebeuren. Je bent dan zo echt, zo authentiek dat je niet met zoiets als de toekomst bezig bent.

Wanneer je onwaarachtig bent, vind je de toekomst belangrijk. Dan leef je in de toekomst. Dan is je werkelijkheid niet die van hier en nu, dan is je werkelijkheid ergens in je dromen te vinden en geef je je dromen de schijn van echtheid omdat je het van die dromen helemaal moet hebben. Zoals je bent, vind je je zelf maar niks. Daarom moet er zo vaak hoop gekoesterd worden.

Het ego is een bundeling van alle valse hoop. Het ego is geen werkelijkheid, het zijn al je dromen, al het onwerkelijke en onechte samen. Het ego kan niet in het heden bestaan.

Je leeft vanuit je hoop en dus vrees je dat je dood gaat als die hoop je wordt afgenomen. Dat stelt jou dan voor de vraag waarom je leeft, waartoe het leven dient. Waarom slepen we ons van het een naar het ander? Waar is dat goed voor?

Er is geen doel meer als de hoop verdwenen is. Wat heeft het voor zin om verder te leven als er nooit iets te bereiken valt? Zonder hoop kun je niet leven. Dat maakt het zo moeilijk om het ego los te maken. Hoop is synoniem voor leven geworden.

Als iemand hoop mag koesteren, maakt hij een vitaler, energieker, sterkere indruk. Als hij geen hoop heeft, wordt hij zwak, neerslachtig, teruggeworpen op zichzelf. Hij weet niet wat hij moet doen of waar hij heen moet. Als er geen hoop is, overvalt je een gevoel van zinloosheid. Heet duurt niet lang of je put ergens nieuwe hoop uit. Die komt in de plaats van de oude. Als de ene hoop niet in vervulling is gegaan, komt er meteen een andere voor in plaats, omdat je niet helemaal zonder kunt leven. Je kunt niet zonder hoop leven.

En toch, is dat de enige manier om te leven.

Zonder hoop wordt het leven echt, wordt het eerst authentiek.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …