Je hebt (meestal zonder dat je ervan bewust bent) juist een partner uitgezocht om iets met hem te leren. Hij is een spiegel die je iets moet tonen wat je zelf ook in je meedraagt, maar wat je tot dusverre niet hebt willen zien.

Sommigen doen werkelijk moeite om hun partner te begrijpen. Maar hoeveel moeite je ook doet, je kunt het maar niet begrijpen en dat bezorgt je vaak veel verdriet.

Iemand werkelijk begrijpen zodat je inziet waarom hij zich op een bepaalde manier gedraagt of op een bepaalde manier denkt, is slecht tot op zekere hoogte mogelijk. We zouden daartoe al zijn ervaringen zelf ook moeten hebben opgedaan en bovendien nog vertrouwd moeten zijn met zijn onbewuste, wat hij zelf niet bewust kent. Het gaat er dan ook niet om iemand verstandelijk te bevatten, maar om je te kunnen inleven in zijn gevoelsleven. Alleen als je dat niet wilt – wilt voelen wat de ander voelt, probeer je hem verstandelijk te bevatten. Onze verstandelijke vermogens, ook de vermogens tot waarnemen en inleven, zijn heel beperkt.

Probeer nooit je partner of wie dan ook alleen met je verstand te begrijpen. Pas als je hem waarneemt met je hart, zul je hem ook begrijpen. Dan zal je duidelijk worden dat hij net als jijzelf alleen maar probeert gelukkig te zijn, dat hij ook bemind wil worden, dat hij net als jij bepaalde angsten heeft, en dat hij zo nu en dan verdrietig is.

Niet zeggen wat je denkt

Soms wordt het zelfs ‘diplomatie’ genoemd, en veel mensen zijn ertoe opgevoed om zich zo te gedragen. Het begint al op school, komt in alle lagen van onze samenleving tot uiting en eindigt ook niet bij de intieme relatie. ‘Ik wil hem niet krenken’- ‘Wat heeft hij eraan als hij dit weet?’ of ‘Dat mag hij niet weten, want dat zou niet goed voor hem zijn’ – zijn veelvoorkomende rechtvaardigingen die we vaak als een ‘leugentje om bestwil’ betitelen in plaats van het oneerlijkheid te noemen. En dat doen we om conflict, onbegrip of afwijzing te vermijden. Aangezien dat je niet van te voren kunt bepalen, besluit je maar om niets te zeggen. De wens om je altijd aan ‘de norm’ te houden en in geval van twijfel alleen datgene te zeggen wat wordt verwacht of gewenst, getuigt van drijfveren als gebrek aan zelfvertrouwen, de angst voor afwijzing of de angst voor conflicten. ‘Mag ik wel zeggen wat ik denk?’ is een vraag die door veel mensen nog niet met ja wordt beantwoord.

Ik kan niet tegen ruzie

Zelfs ruzie maken is een kunst die velen niet beheren. Ruzie betekent voor de meeste mensen disharmonie, en dat willen zij coûte que coûte vermijden. We leven in een conflictschuwe samenleving, waarin ruziemaken als iets primitiefs wordt beschouwd en waarin diplomatie en bereidheid om water bij de wijn te doen als deugden worden gezien. Op die manier gaan we ieder confrontatie uit de weg en blijven glimlachen, ook als de laatste druppel allang in de emmer is gevallen, zodat deze overloopt.

Hoe meer je afhankelijk bent van de liefde van anderen – omdat je niet van jezelf houdt – des te meer je zult proberen om conflicten te vermijden.

recite-s06x3c

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Wanneer twee mensen elkaar ontmoeten, ontstaat er een nieuwe wereld. Iets dat nooit eerder heeft bestaan.

Een relatie verandert degene die je was prompt in iemand anders. Je vormt een relatie en die vormt op haar beurt jou.

Twee mensen ontmoeten elkaar – twee werelden ontmoeten elkaar. In het begin komen alleen buitenkanten bij elkaar. Als de verhouding intiemer wordt, hechter, dieper, naderen ook de middelpunten geleidelijk tot elkaar. Als middelpunten samen vallen, spreken we van liefde.

Liefde is heel zeldzaam. Om iemand in zijn middelpunt te kunnen ontmoeten moet je zelf een innerlijke revolutie doormaken want als je dat wilt, moet je ook toestaan dat die ander tot in jouw middelpunt doordringt. Je moet je helemaal blootgeven – kwetsbaar worden, volkomen kwetsbaar en open.

Ook al bedrijf je liefde met elkaar en voel je je seksueel tot elkaar aangetrokken, toch is seks ook maar buitenkant. Als de middelpunten elkaar niet ontmoeten is seks enkel een ontmoeting van twee lichamen. En een ontmoeting van twee lichamen is iets anders dan elkaar ontmoeten. Seks is niet veel anders dan een kennismaking – fysiek, lichamelijk maar het blijft kennismaking. Je kunt iemand alleen in je centrum toelaten als je niet bang bent, als er geen angst is. Het ene leven wordt door angst geleid, het andere door liefde. Met een leven dat door angst geleid wordt, kun je nooit tot een diepe relatie komen. Je blijft bang en daardoor kun je de ander niet toelaten – niet toelaten tot je diepste kern.

Een mens die zich door liefde laat leiden, is een religieus mens. Wie door liefde geleid wordt, is niet bang voor de toekomst, is niet bang voor hoe het afloopt of voor wat ervan komt – hij leeft in het hier en nu.

Dat is wat Krishna tegen Arjuna zegt in de Gita; ‘Maak je niet bezorgd om het resultaat.’ Denk niet aan wat de gevolgen ervan zijn. wees hier en handel totaal. Wees niet berekenend. Een angstig mens is altijd bezig met berekenen, plannen, regelen, veiligstellen. Hij verspilt zo zijn hele leven.

Liefde VS angst

Allen als je hier en nu kunt zijn, in dit moment, in dit heden, in deze volheid, kun je lief hebben.

Liefde is heel zeldzaam omdat ze alleen kan bloeien als er geen angst is, eerder nooit. Dat betekent dat je liefde alleen aantreft bij een diep spiritueel, religieus mens.  Seks kan iedereen hebben, kennismaken kan iedereen, maar liefhebben niet.

Als je niet bang bent valt er niets te verbergen. Dan kun je open zijn, alle muren neerhalen, de ander uitnodigen om binnen te komen in je diepste kern. En, let wel; als je iemand diep bij je laat binnenkomen, zal die ander jou ook diep bij zich laten binnenkomen want zo’n uitnodiging kweekt vertrouwen. Als je niet bang bent is die ander ook niet meer bang.

In jullie liefde zit nog altijd angst? Dan is het geen liefde, dan is het enkel een akkoord tussen twee angstige mensen die van elkaar afhankelijk zijn, die ruzie maken, die elkaar misbruiken, manipuleren, overheersen, bezitten, maar liefde mag je dat niet noemen.

Als je kunt liefhebben, hoef  je niet te bidden of te mediteren. Als je kunt liefhebben, kun je zelfs God helemaal vergeten want door je liefde heb je dat al allemaal: de meditatie, het gebed, God.

Dat is je al ten deel gevallen.

Dat is wat Jezus bedoelde toen hij zei; “Liefde is God.”

Maar liefde is mogelijk. Eerst moet de angst verdwijnen. En het vreemde is dat je zo bang bent terwijl je niets te verliezen hebt.

Kabir heeft ergens gezegd; “Ik vraag me af wat er met de mens aan de hand is. Hij is zo bang maar ik kan niet ontdekken waarom, want hij heeft niets te verliezen. Hij doet me denken aan iemand die naakt is en die nooit een bad in de rivier neemt omdat hij niet weet waar hij zijn kleren te drogen moet hangen.” Dit is de situatie waarin je verkeert. Je bent naakt, je hebt geen kleren aan je lijf maar maakt je altijd zorgen om je kleren.

Alles wat je bezit, wordt je afgenomen. Waarom deel je het niet met anderen voor dat je het wordt afgenomen? Dit is de enige manier om het te bezitten. Als je kunt delen en weggeven, ben je er de meester over.

Er is niets dat je altijd mag houden. Da dood maakt aan alles een einde. Er is een strijd tussen dood en liefde. Als je kunt geven er is geen dood. Voor dat je iets kan worden afgenomen, heb je het al weggegeven, heb je een geschenk van gemaakt.

Voor wie niet liefheeft, betekent elk moment een dood omdat hem elk moment iets wordt ontstolen. Zijn lichaamskrachten nemen af, hij gaat er elke moment op achteruit. En dan komt de dood en is alles voorbij.

Wat is die angst? Waarom ben je zo bang? Zelfs als alles over je bekend is en je een open boek bent, waarom ben je dan bang? Wat heb je daarvan te verliezen? Het is enkel te wijten aan misvattingen, aan wat is je ingeprent … je moet iets te verbergen hebben, je moet voor jezelf opkomen, je moet altijd bereid zijn om te vechten, iedereen kan een vijand zijn, ze zijn allemaal tegen je.

Niemand is tegen je. Zelfs als je het idee hebt dat iemand tegen je is, dan is hij dat nog niet, want iedereen is met zichzelf bezig, niet met jou. Er valt niets te vrezen. Dat moet je inzien voordat er een echte relatie mogelijk is. Er valt niets te vrezen.

32c185a4bd5beef7ef7f648f1519ad49

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

De ontdekking van de innerlijke ruimte

Je innerlijk niet verzetten tegen gebeurtenissen, één zijn met wat er gebeurt, niet oordelen en onthechting zijn de drie aspecten van ware vrijheid en verlicht leven.

Onthecht zijn betekent niet dat je niet kunt genieten ven het goede dat de wereld te bieden heeft. Je geniet er juist meer van. Als je de vergankelijkheid  van alle dingen en de onvermijdelijkheid van verandering zit en aanvaard, kun je genieten van de genoegens van de wereld zolang ze duren zonder bang te zijn voor verlies of angst voor de toekomst.

Als je onthecht bent, zie je de gebeurtenissen in je leven vanuit een hoger standpunt in plaats van dat je erin gevangen bent.

Het inzicht Ook dit gaat voorbij brengt onthechting  en met de onthechting komt er een andere dimensie in je leven – innerlijke ruimte; een stilte en subtiele vrede diep binnen je. Door onthechting, maar ook door niet te oordelen en je niet te verzetten krijg je toegang tot die dimensie. Vanuit die ruimte komt een vrede die niet ‘van deze wereld’ is, omdat deze wereld vorm is, en vrede is ruimte. Dat is vrede van God. Je kunt mee doen met de dans van de schepping en actief zijn zonder je te hechten aan het resultaat en zonder onredelijke eisen aan de wereld te stellen zoals: maak me compleet, maak me gelukkig, zorg dat ik me veilig voel, vertel me wie ik ben. De wereld kan je die dingen niet geven en als je niet zulke verwachtingen hebt, komt er een eind aan al het door jezelf geschapen lijden. Al dergelijke lijden is gevolg van een overwaardering van vorm en niet bewust zijn van de dimensie van de innerlijke ruimte.

Als de dimensie van ruimte verloren gaat of niet bekend is, nemen de dingen van deze wereld een absolute betekenis aan, een ernst en gewicht die ze in werkelijkheid niet hebben.

c6fb2d3214eb8ad2ee8e1d32475b5882

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Als het pijnlichaam je heeft overgenomen, wil je meer pijn. Je wordt een slachtoffer of dader. Je wilt pijn toebrengen of pijn lijden of allebei. Er is ook eigenlijk niet veel verschil tussen die twee. Je bent je daar natuurlijk niet bewust van en zegt natuurlijk fel dat je geen pijn wilt. Maar als je wat beter kijkt, zie je vanzelf  dat je manier van denken en je gedrag ingesteld zijn op het in stand houden van pijn, zowel voor jezelf als voor anderen. Als je je daar echt bewust van was, zou het patroon oplossen, want pijn willen is krankzinnig en niemand is bewust krankzinnig.

Als je de pijn niet onder ogen zit, het licht van je bewustzijn niet in de pijn brengt, moet je de pijn keer op keer opnieuw beleven. Misschien vind je het pijnlichaam een gevaarlijk monster en durf je het niet aan te kijken, maar ik kan je verzekeren dat het een krachteloos fantoom is dat het nooit kan opnemen tegen de macht van je aanwezigheid.

Wat gebeurt er met het pijnlichaam als we zo bewust worden dat we onze identificatie ermee verbreken?

Net zoals je niet tegen het donker kunt vechten, kun je niet tegen het pijnlichaam vechten. Elke poging daartoe leidt tot innerlijk conflict en daarmee tot meer pijn. Je moet voldoende aanwezig zijn om het pijnlichaam direct te kunnen waarnemen en de energie ervan te voelen. Dan kan het je gedachten niet onder controle krijgen. Op het moment dat je gedachten zich afstemmen op het pijnlichaam, identificeer je je ermee en voed je het weer met je gedachten.

Als bv woede de hoofdtrilling is van je pijnlichaam en je boze gedachten hebt over wat iemand je heeft aangedaan en wat je hem of haar gaat aandoen, dan ben je onbewust geworden en is het pijnlichaam ´jou´geworden. Waar boosheid is, zit altijd pijn op achtergrond. En als je in een sombere stemming komt en je begint volgens een heel negatief patroon te denken over hoe afschuwelijk je leven is, dan is je denken afgestemd op het pijnlichaam zodat je onbewust bent geworden en kwetsbaar bent voor aanvallen van het pijnlichaam.

´Onbewust´ betekent dat je je identificeert met het een of andere mentale of emotionele patroon. Het impliceert de totale afwezigheid van de waarnemer.

Langdurige bewuste aandacht snijdt de band tussen het pijnlichaam en je gedachteprocessen door en brengt het veranderingsproces op gang.

De breuk in je binnenste geneest en je wordt weer heel.

Blijf aanwezig en blijf de waarnemer van wat er in je omgaat. Word bewust van zowel de emotionele pijn als van´degene die waarneemt´, de zwijgende toeschouwer. Dat is de macht van het Nu.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Als er geen psychologische tijd is, ontleen je je zelfgevoel aan zijn en niet aan je persoonlijke verleden. Daarom is ook de psychische behoefte om anders te worden dan wat je bent er niet meer. In de wereld, op het niveau van je levenssituatie, kun je best rijk worden, goed geïnformeerd zijn, succes hebben of vrij zijn van dit of dat, maar in diepere dimensie van Zijn ben je nu compleet en heel.

Zouden we in die toestand van heelheid nog steeds in staat of bereid zijn tot het nastreven van uiterlijke doelen?

Wel, maar je hebt niet meer de illusoire verwachtingen dat iets of iemand je in de toekomst gaat redden of gelukkig gaat maken. Wat je eigen levenssituatie betreft, kunnen er dingen zijn die je moet bereiken of verwerven. Dat is de wereld van vormen, van winst en verlies. Maar op een dieper niveau ben je al compleet, en als je dat beseft, zit er een speelse, vreugdevolle energie achter alles wat je doet. Bevrijd van de psychologische tijd streef je je doelen niet meer met grimmige vastberadenheid na, opgejaagd door angst, ontevredenheid of de behoefte iemand te worden. Evenmin blijf je passief uit vrees voor mislukking, wat voor ego verlies van  het zelf betekent. Als je je diepere zelfgevoel ontleent aan Zijn, als je bevrijd bent van ‘worden’ als psychische behoefte, hangt je geluk noch je zelfgevoel nog af van het resultaat, en dus ben je bevrijd van angst. Je streeft niet naar onveranderlijkheid waar die niet te vinden is: in de wereld van de vormen, van winst en verlies, geboorte en dood. Je eist niet dat situaties, omstandigheden, plaatsen of mensen je gelukkig maken en lijdt niet omdat ze niet aan jou verwachtingen voldoen.

Aan alles doe je recht, maar niets is belangrijk. Vormen worden geboren en sterven, en toch ben je bewust van het eeuwige onder de vormen. Je weet dat ‘niets werkelijks bedreigd kan worden’.

Als dit toestand van Zijn is, hoe kon je dan niet slagen? Je bent al geslaagd.

SATORI (zen) is een flits van inzicht, een moment van niet denken en totale aanwezigheid. Ook al is satori geen blijvende verandering, kan je dankbaar zijn als je het ervaart. Het geef je voorproefje van de verlichting. Als je aanwezig bent kan je bewustzijn van de schoonheid, van de luister en de heiligheid van de natuur. Heb je ooit op een heldere avond omhooggekeken naar de oneindigheid van de ruimte, vol ontzag voor de absolute stilte en de onvoorstelbare uitgestrektheid ervan. Heb je wel eens geluisterd, maar dan ook echt geluisterd, naar het geluid van een bergbeek in het bos? Of naar het lid van een merel bij het vallen van de avond op een rustige zomerdag?  Als je bewust wil worden van zulke dingen, moet eerst je verstand zwijgen. Je moet een moment je persoonlijke bagage van problemen, verleden, toekomst en al je andere kennis loslaten, want anders zie je zonder te zien, hoor je zonder te horen.

Als je zulke momenten van aanwezigheid wel eens hebt ervaren, besefte je waarschijnlijk niet dat je even in een toestand van niet – denken verkeerde. De reden daarvoor is dat de onderbreking tussen die toestand en het instromen van nieuwe gedachten te kort was. Je satori duurde misschien maar een paar seconden voordat het verstand zich weer aandiende, maar het was er, anders had je de schoonheid niet ervaren. Het verstand kan schoonheid niet begrijpen en ook niet scheppen. Veel mensen zitten gevangen in hun denken, dat de schoonheid van de natuur voor hen niet echt bestaat.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Het innerlijke doel van je levensreis

Als je op een reis bent, heb je er zonder meer wat aan als je weet waar je heen gaat of op zijn minst weet welke richting je aan moet houden. Maar vergeet niet dat het enige dat uiteindelijk echt is aan de hele reis, de stap is die je op dit moment zet. Dat is echt alles.

Nadat je je innerlijke doel hebt verwezenlijkt wordt het uiterlijke doel een spel waar je mee door kunt gaan omdat je het leuk vindt.

Het kan ook gebeuren dat je in je uiterlijke doel volkomen mislukt maar tegelijkertijd geheel slaagt in het bereiken van je innerlijke doel.

Of andersom, wat veel vaker voorkomt: uiterlijke rijkdom en innerlijke armoede, of ‘de wereld winnen en je ziel verliezen’, zoals Jezus het zei. Uiteindelijk is elk uiterlijk doel op termijn gedoemd te ‘mislukken’, omdat het onderworpen is aan de wet van vergankelijkheid van alle dingen. Hoe eerder je inziet dat het uiterlijke doel je geen blijvende vervulling kan schenken, des te beter. Als je de beperktheid van je uiterlijke doel inziet, geef je je onrealistische verwachting op dat het je gelukkig moet maken en kun je het ondergeschikt maken aan je innerlijke doel.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

let goEgo heeft tijd nodig. Tijd behoort niet tot de fysieke wereld om je heen, ze behoort tot de psychische wereld in je, de wereld van de mind. Tijd dient enkel als een ruimte waarin het ego zich kan ontwikkelen en groeien. Als je te horen krijgt dat dit de laatste minuut van je leven is en dat je zo dadelijk doodgeschoten wordt, houdt de tijd plotseling op te bestaan. Je voel je dan beroerd.

Je kunt niet nadenken omdat je daarvoor tijd nodig hebt, toekomst nodig hebt. Hoe kun je nog wensen en hopen els er geen tijd meer is. Het is afgelopen.

Je kunt je geen grotere pijn voorstellen dan te weten dat je dood vaststaat. Wie in de gevangenis is beland en op zijn terechtstelling wacht, kan daar niets meer aan veranderen. Zijn dood staat vast. Nog even en hij moet sterven. Daarna zal voor hem geen nieuwe dag meer aanbreken. Hij heeft geen wensen meer, hij kan niet meer denken, zijn gedachten nergens meer op richten, hij kan zelfs niet meer dromen. Altijd is er die hindernis. Hij voelt een geweldige angst. Die angst is de angst van het ego. Omdat het ego het niet zonder angst kan stellen – het ego ademt in tijd, tijd is de adem van het ego.

Zolang er een dag van morgen is, is er ook het ego.

Het ideaal, het volmaakte is er al

Er bestaat geen afstand tussen zoals je bent en zoals je zult zijn. Er is geen afstand.

Geestelijke groei is niet echt een groei. De term is onjuist. Het gaat om iets dat er al was. Geestelijke groei is een onthulling. Iets dat verborgen was, komt aan het licht. Ze zeggen dat het goddelijke niet iets is dat je bereikt maar iets dat je herinnert.

Je hebt daar echt geen tijd voor nodig. Maar de mind, het ego, zegt dat er voor alles tijd nodig is, alles wat groeit vergt tijd. En als je ten offer valt aan die logische gedachte, kom je er nooit. Dan blijft je het uitstellen. Je zegt: Morgen, morgen en nog eens morgen en daardoor komt het er nooit van want morgen komt nooit.

Wegvallen van het ego

Het loslaten gebeurt altijd in het moment en altijd nu. Het gebeurt plotseling. Het is een sprong, iets dat een breuk betekent met het verleden. Alleen door wat volstrekt niet-geleidelijk is, kan het ego wegvallen. Het ego is het verleden, de ononderbroken voortzetting van, alle karma’s, alle conditioneringen, alle verlangens, alle dromen van het verleden.

Het loslaten is een discontinuïteit. Je hebt geen verleden meer, je hebt geen toekomst meer. Je bent in het hier en nu alleen. Dan kan er ook geen ego meer zijn.

Het ego kan alleen bestaan door de herinnering; wie je bent, waar je vandaan komt, bij wie je hoort, het land, de familie, de traditie, alle verdriet en vreugde – alles wat er in het verleden gebeurd is. Het ego is je buitenkant. (echte) Jij bevindt je in het centrum – egoloos.

Een kind is bij zijn geboorte nieuw en puur, zonder verleden, zonder ego. Dat maakt kinderen zo mooi. Ze hebben geen verleden. Ze kunnen niet ik zeggen want waar moeten ze dat ik vandaan halen? Het ik moet zich geleidelijk ontwikkelen. Kinderen worden opgevoed, beloond en gestraft, ze krijgen lof en afkeuring, daardoor groeit een ik. Een kind is mooi doordat het geen ik heeft. Een oude man wordt lelijk, niet door zijn gevorderde leeftijd, maar door teveel verleden, teveel ego. Een oude man kan ook mooi worden, nog mooier zelfs dan een kind, als hij het ego los kan laten. Dan vindt er plaats, een tweede jeugd.

e35a880fd17815de0a678aa8a6ef1a6e

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

De vreugde van zijn

October 21, 2014

Als je handelt op basis van je bewustzijn van het moment, gaat alles wat je doet kwaliteit, zorg en liefde uitstralen. Als je je diepere zelfgevoel ontleent aan Zijn, als je bevrijd bent van ‘worden’ als psychische behoefte, hangt je geluk noch je zelfgevoel nog af van het resultaat, en dus ben je bevrijd van angst. Bevrijd van de illusoire verwachtingen dat iets of iemand je in de toekomst gaat redden of gelukkig gaat maken. De wereld van vormen, van winst en verlies. Je eist niet dat situaties, omstandigheden, plaatsen of mensen je gelukkig maken en lijdt niet omdat ze niet aan jou verwachtingen voldoen.

De vreugde van zijn

Om erachter te komen of je jezelf hebt laten overnemen door psychologische tijd kun je een eenvoudig criterium gebruiken. Stel jezelf de volgende vraag:

Is er vreugde, ongedwongenheid en lichtheid bij wat ik doe?

Als dat niet zo is, dan ligt de tijd over het huidige moment heen en ervaar je het leven als en last of als een worsteling.

Als er geen vreugde, ongedwongenheid en lichtheid is in wat je doet, betekent dat niet noodzakelijkerwijs dat je een verandering moet aanbrengen in wat je doet. Het kan voldoende zijn om het hoe te veranderen. ‘Hoe’ is altijd belangrijker dan ‘wat’. Probeer eens meer aandacht te besteden aan het doen dan aan het resultaat dat je ermee wilt bereiken. Geef je volledige aandacht aan het moment. Dat impliceert dat je ook volkomen aanvaardt wat is, omdat je niet al je aandacht kunt schenken aan iets waartegen je je op hetzelfde moment verzet. Als je handelt op basis van je bewustzijn van het moment, gaat alles wat je doet kwaliteit, zorg en liefde uitstralen, zelfs de eenvoudigste handeling.

Maak je niet druk over de vruchten van wat je doet, maar besteed al je aandacht aan het doen zelf. In de Bhagavad Gita wordt het niet hechten aan het resultaat van je werk karma yoga genoemd. Het wordt beschreven als de weg van ‘toegewijde actie’.

Als het dwangmatige vluchten voor het nu stopt, stroomt de vreugde van Zijn in alles wat je doet. Op her moment dat je aandacht zich richt op het Nu, voel je een aanwezigheid, stilte, vrede. Je bent niet meer afhankelijk van de toekomst voor vervulling en tevredenheid,  je ziet er niet meer naar uit voor je verlossing. Daarom hecht je ook niet aan het resultaat. Mislukking noch succes heeft het vermogen je innerlijke toestand van zijn te veranderen. Je hebt het leven onder je levenssituatie gevonden.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Welcome by Rigi ☯ lifecoaching n training gasparac@gmail.com ❈ Amsterdam

Wat er ook gebeurt, ik creëer geen pijn meer voor mezelf

Een situatie die je moet aanpakken of  aanvaarden, dat kan. Maar waarom zou je er een probleem van maken? Is het leven zo als het is soms niet uitdagend genoeg? ‘Probleem’ betekent dat je in gedachten met een situatie bezig bent maar dat je niet de intentie of mogelijkheden hebt om er iets aan te doen. Je word zo overweldigd door je levenssituatie dat je het besef van je leven, van Zijn vergeet. Of je draagt in gedachten de krankzinnige last van honderd dingen waarmee je in de toekomst misschien een keer iets moet doen in plaats van dat je aandacht richt op het enige dat je nu kunt doen.

Als je een probleem schept, schep je pijn. Je hoeft alleen maar een eenvoudige keuze te maken, een eenvoudige beslissing te nemen: wat er ook gebeurt, ik creëer geen…

View original post 970 more words

Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn.

Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien.

Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering.

Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn.

Laat de winden des hemels tussen je dansen.

Hebt elkander lief, maar maakt van de liefde geen band:

laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen.

Vult elkanders bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker.

Geeft elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk.

Zingt en danst tezamen en weest blijde, maar bent ieder alleen,

zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn, al doortrilt hen dezelfde muziek.

Geef je harten, maar geef ze niet aan elkander in bewaring.

Want alleen de hand des levens kan je harten bevatten.

En staat tezamen, maar niet te dicht bijeen:

want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,

en de eik en de cypres groeien niet in elkanders schaduw.

Getuige zonder oordeel zijn

September 30, 2013

Het denken over het denken

Mensen die zwak zijn willen altijd sterk lijken. De enige manier om te verbergen hoe het er binnen uitzit, is het tegendeel van de werkelijkheid te creëren. Wie werkelijk sterk is, is zich van zijn sterkte niet bewust. Kracht stroomt door je heen, je bezit die, maar je bent er niet van bewust.

Wilskracht is geen echte kracht maar een zwakte. Een willoos mens is iemand zonder kop. Je kunt niet uit je kop komen. Het is onmogelijk aangezien alleen al dat idee van eruit komen deel ervan maakt. De kop is een grote chaos, een puinhoop. Je denkt en dan ga je ook nog over dat denken denken. Het denken over het denken is ook denken. Je komt er niet uit. Je kunt het feit dat je denkt wel afkeuren maar zo een afkeuring is ook weer en vorm van denken.

Wat moet je doen? Hoe kom je uit je kop? Laat van binnen geen gevecht ontstaan en doe je geen moeite om eruit te komen. Kijk er gewoon naar. Je zit erin en kijkt. Wat zie je als je kijkt? Doe je ogen dicht en kijk naar je gedachten. Wat gebeurt er? Alles beweegt, alles blijft door gaan, maar de toeschouwer staat erbuiten.

De kijker staat er altijd buiten. Kijken betekent erbuiten zijn. Kijken is bewust zijn. Getuige zijn.

Zodra je merkt dat je in een moment van waakzaamheid erbovenuit komt, erbovenuit stijgt, ben je buiten.

Het hoofd kan doelmatig als instrument gebruikt worden.

Kijk en als je kijkt denk erom dat je niet oordeelt. Zodra je oordeelt ben je gestopt met kijken. Lever geen commentaar terwijl je kijkt. Als je commentaar wilt geven dan heb je dat niet begrepen.

Als je kijkt beperkt je dan tot zien. Zie de stroming van een rivier, zie de stroom van je bewustzijn gaan. Je zegt niet dat het goed is, je zegt niet dat het verkeerd is, je zegt niet dat je het anders gewild had, je zegt niet dat het zo goed gegaan is. Je zegt niets. Er wordt je niet om commentaar gevraagd. Je bent geen rechter, je bent alleen maat toeschouwer.

Als je eenmaal hebt gezien dat je buiten bent, kunt je buiten blijven. En dan wandel je over deze aarde zonder hoofd.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Het mentale lawaai

September 24, 2013

Het is niet nodig het onbewuste verleden in jezelf te onderzoeken, behalve wanneer het zich in je manifesteert door een gedachte, een emotie, een verlangen, een reactie of een uiterlijke gebeurtenis die je overkomt. Wat je moet weten over het onbewuste verleden in jezelf, brengen de uitdagingen van het heden wel aan het licht. Als je in het verleden gaat graven, blijkt her een bodemloze put te zijn – er is altijd meer.

Verschaf je toegang tot de macht van het Nu. Dat is de sleutel.

Pak het verleden aan op het niveau van het heden. Geef je aandacht aan het heden, besteed aandacht aan je gedrag, aan je reacties, stemmingen, gedachten, emoties, angsten en verlangens zoals ze zich in het heden aan je voordoen. Daar is het verleden in je. Als je zo aanwezig bent dat je op al deze dingen kunt toezien, niet kritisch of analytisch maar zonder te oordelen, dan pak je het verleden aan en los je het op door de macht van je aanwezigheid.

De toestand van aanwezigheid

Laten we eens een eenvoudig experiment proberen. Doe je ogen dicht en zeg tegen jezelf: ‘Ik vraag me af wat mijn volgende gedachten wordt.’ Dan alert worden en wachten op de volgende gedachten.

Zolang je in een toestand van intense aanwezigheid bent, blijf je vrij van gedachten. Je bent stil maar tegelijk alert. Op het moment dat je bewustzijn onder een bepaald niveau daalt, komen de gedachten er weer aanstromen. Het mentale lawaai keert terug; de stilte is verloren gegaan. Je bent terug in de tijd.

Elk moment kan er iets gebeuren, en als je niet aanwezig bent, absoluut stil, dan mis je het.

Als je in het Nu bent, blijft er niets over voor dagdromen, denken, herinneringen, verwachten. Er is geen plaats voor spanning of angst, alleen maar alerte aanwezigheid.

‘Wees als een dienaar die de thuiskomt van zijn meester verwacht’, zei Jezus. De dienaar kent het uur niet waarop zijn meester thuiskomt. Daarom blijft hij wakker, alert, paraat, stil, om de aankomst van zijn meester niet te missen.

Schoonheid komt op in de stilte van je aanwezigheid

 

WACHTEN OP; een betere baan, tot de kinderen groot zijn, op een echt waardevolle relatie, op een succes, tot je veel geld verdient …

Ben je een ‘wachter’ uit gewoonte? Hoeveel tijd besteed je met wachten?

‘Wachten op kleine schaal’ is in de rij staan bij het postkantoor, in een verkeersopstopping, op het vliegveld of wachten op iemands komst, tot je klaar bent met je werk enz.

‘Wachten op grote schaal’ is wachten op de volgende vakantie, op een betere baan, tot de kinderen groot zijn, op een echt waardevolle relatie, op een succes, tot je veel geld verdient, tot je een belangrijke persoon wordt, tot je de verlichting bereikt.

Het is niet ongewoon dat mensen hun hele leven wachten met beginnen te leven.

Wachten is een toestand van het verstand. In wezen betekent het dat je de toekomst wilt, het heden wil je niet. Je wilt niet wat je hebt en je wilt wel wat je niet hebt. Met elk vorm van wachten schep je onbewust een conflict in jezelf tussen het hier – en – nu, waar je niet wilt zijn, en de verwachte toekomst, waar je wel wilt zijn. Dat vermindert de kwaliteit van je leven enorm, omdat je zo het heden verliest.

Er is niets mis aan het streven naar verbetering van je levenssituatie. Je kunt je levenssituatie verbeteren, maar je leven kun je niet verbeteren. Leven is primair. Leven is je diepste innerlijke zijn. Het is heel, volmaakt, compleet.

Je levenssituatie bestaat uit je omstandigheden en je ervaringen. Het is helemaal niet verkeerd, voor jezelf doelen te stellen en te proberen die te bereiken. De vergissing berust op het verwarren daarvan met het gevoel te leven, met Zijn. De enige toegangspoort daarvoor is het Nu.

Veel mensen wachten bv op voorspoed. Die kan in de toekomst echter niet komen. Als je je huidige werkelijkheid op haar warden weet te schatten, erkent en volledig aanvaardt – waar je bent, wie je bent, wat je op dit moment aan het doen bent – als je volkomen aanvaardt wat je hebt, dan ben je dankbaar voor wat is, dankbaar voor Zijn. Dankbaarheid voor het huidige moment en de volheid van het leven nu is werkelijke voorspoed.

Als je ontevreden bent over wat je hebt of zelfs gefrustreerd of boos bent over wat je tekort komt, kan dat je ertoe aanzetten om rijk te worden. Maar zelfs als je miljoenen vergaart, blijf je de innerlijke toestand van gebrek voelen en diep vanbinnen blijf je onvervuld voelen.

Je kunt alle opwindende ervaringen opdoen die voor geld te koop zijn, maar die komen en gaan en laten je altijd achter met dat lege gevoel en de behoefte aan nog meer fysieke of psychische bevrediging.

Je verblijft niet in Zijn en voelt dus niet de volheid van het leven die als enige werkelijke voorspoed is.

Geef het wachten als geesteshouding dus op. Als je jezelf erop betrapt dar je teruglijdt in het wachten … kap dat dan meteen af. Kom in het huidige moment. Je hoeft er alleen maar te zijn en daarvan te genieten.

Het mysterie

August 27, 2013

Herken de mind en ervaar de staat van no-mind.

Ga met de stroom mee, vecht er niet tegen. Probeer de rivier niet jouw kant op te laten stromen maar laat je door de stroom meevoeren.

Waarom willen we per se weten waar iets vandaan komt? Waarom willen we zo diep in iets doordringen dat we bij zijn oorsprong uitkomen. Waarom? Omdat, als je op elk waarom een antwoord hebt gekregen, je dat macht verschaft. Dan kun je ermee doen wat je wilt. Dan is dat ding geen mysterie meer, dan wekt het niet meer je ontzag, dan roept het geen verwondering meer op. Je hebt het door, je hebt een eind aan het mysterie gemaakt.

Met iets dat leeft weet je nooit hoe de toekomst eruitziet want je weet niet waar het je brengt.

De mind is killer, een moordenaar, de moordenaar van alle mysteries. En met iets dat dood is voelt de mind zich op gemak.

De mind is bang voor het leven.

Mysteries geven je gevoel van iets dat je overweldigt, iets waartegenover je machteloos staat. Het mysterie confronteert je met de dood, vandaar zoveel vragen naar het waarom; waarom dit, waarom dat.

Als je het gevoel voor het mysterie weet te behouden, levert een antwoord geen gevaar op, dan kan het van nut zijn. Dan voert elk antwoord je in een dieper mysterie. Dat verandert ook de situatie. Dan vraag je niet om een verklaring te krijgen, dan vraag je om dieper in het mysterie door te kunnen dringen. Dan komt je nieuwsgierigheid niet voort uit je denken. Dan wordt het een onderzoek, een diep onderzoek naar het zijn.

En wat is God als hij geen mysterie meer is?

Er komt een moment waarop alle vragen wegvallen niet doordat je alle antwoorden hebt gekregen maar doordat je de zinloosheid van een antwoord duidelijk is geworden. Dan is het mysterie volledig. Dan bevind je je er helemaal in, van buiten en van binnen. Dan ben je er deel van gaan uitmaken, zwem je erin rond, ben je ook een mysterie geworden.

Alleen dan gaan er deuren open.

OSHO uit ‘De weg van de witte wolken’

Een situatie die je moet aanpakken of  aanvaarden, dat kan. Maar waarom zou je er een probleem van maken? Is het leven zoals het is soms niet uitdagend genoeg?

‘Probleem’ betekent dat je in gedachten met een situatie bezig bent maar dat je niet de intentie of mogelijkheden hebt om er iets aan te doen. Je word zo overweldigd door je levenssituatie dat je het besef van je leven, van Zijn vergeet. Of je draagt in gedachten de krankzinnige last van honderd dingen waarmee je in de toekomst misschien een keer iets moet doen in plaats van dat je aandacht richt op het enige dat je nu kunt doen.

Als je een probleem schept, schep je pijn. Je hoeft alleen maar een eenvoudige keuze te maken, een eenvoudige beslissing te nemen: wat er ook gebeurt, ik creëer geen pijn meer voor mezelf. Ik schep geen problemen meer. Ook al is de keuze heel eenvoudig, ze is ook heel radicaal. Als je geen pijn creëert voor jezelf, creëer je ook geen pijn voor de anderen mensen. Ook vervuil je dan onze prachtige arde, je innerlijke ruimte en de collectieve menselijke psyche niet meer met de negativiteit van het probleem scheppen.

Als je ooit een situatie hebt meegemaakt waarin het een kwestie was van leven of dood, weet je dat het geen probleem was. Het verstand kreeg de tijd niet om wat aan te rommelen en er een probleem van te maken. In een echte nood situatie houdt het verstand ermee op, je wordt helemaal aanwezig in het Nu en iets oneindig machtiger neemt het over. Daarom zijn er zoveel verslagen over heel gewone mensen die opeens in staat blijken tot ongelooflijk dappere daden. Een noodsituatie overleef je of je gaat ten onder. Maar in geen van beide gevallen is het een probleem.

Een groot deel van wat mensen zeggen, denken of doen, wordt in feiten ingegeven door angst, en die ontstaat weer door dat ze met hun hele aandacht op de toekomst gericht zijn en geen contact hebben met het Nu. Omdat er geen problemen zijn in het Nu, is er daar ook geen angst.

Als er zich een situatie voordoet dat je nu aan moet pakken, is je optreden duidelijk en doortastend als dat voortkomt uit je bewustzijn van het Nu. Het is geen reactie die voortkomt uit de conditionering van je verstand door het verleden, maar een intuïtieve reactie op de situatie. In andere gevallen, wanneer het aan tijd gebonden verstand zou hebben gereageerd, ontdek je waarschijnlijk dat je meer bereikt door niets te doen – blijf gewoon met je aandacht op het nu gevestigd..

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Ik wil meer

June 20, 2013

 

Ik wil méér

Er zijn mensen die méér of vaker seks willen dan hun partner.

Wat is het precies waar van je méér wilt? Is het inderdaad het plezier dat je aan seks beleeft, dat maakt da je naar meer verlangt? Of kom je soms iets anders tekort, iets dat je met seks probeert te compenseren? Als je een partner hebt die je op seksueel gebied niet voldoende tegemoet komt, is dat je altijd een uitnodiging om je ogen te openen voor het eigenlijke gebrek dat erachter schuilgaat. Ook nu toont de wereld buiten jezelf je duidelijk wat er in je innerlijk leeft. Het gebrek aan bereidwilligheid van je partner toont je je eigen gebrek aan bereidheid om je ogen te openen voor datgene waaraan je feitelijk behoefte hebt. Je onvrede is een teken dat er in jezelf een behoefte leeft die je probeert te compenseren op het seksuele vlak.

Als seks sleur is geworden menen sommige mensen dat het niet anders kan en verzoenen zich ermee. Anderen gaan op zoek naar een andere partner, in de overtuiging dat deze man of vrouw toch niet de ware voor hen is.

En relatie is een voortdurend proces van innerlijk groei, verandering en toenadering. Dit geldt ook voor de seksualiteit. Net zoals het stadium van verliefdheid vroeg of laat voorbij is, zal ook de aard van de seks op een gegeven moment veranderen. Als we niet mee veranderen, zal alles op een gegeven moment verworden tot sleur en slaat de verveling toe.

Mijn partner wil allen seks

Achter de feit dat je partner allen maar seks wil zit dit; je hebt (meestal zonder dat je ervan bewust bent) juist deze partner uitgezocht om iets met hem te leren. Hij is een spiegel die je iets moet tonen wat je zelf ook in je meedraagt, maar wat je tot dusverre niet hebt willen zien. Je beklaagt je erover dat je partner alleen maar iets van jou verlangt en je niet eens vraagt wat jouw wensen zijn. Je zou heel graag zien dat je partner jou tegemoetkomt.

Waarachtige liefde verlangt niets van de ander, maar accepteert hem zoals hij is. Als je je eigen eisen en verwachtingen erkent en accepteert zonder oordeel, ben je in staat ze los te laten. In de mate waarin je daarin slaagt, zal ook je partner vanzelf veranderen. De oorzaak ligt bij jezelf en je kunt er dus zelf verandering in brengen.

Je kunt geen enkel conflict ontlopen. Je draagt het in je innerlijk mee, en zolang het niet is opgelost zul je het steeds opnieuw op je weg vinden. De buitenwereld is altijd slechts de spiegel van je innerlijk.

Heb de moed om veranderingen te riskeren, want dan kun je gelukkig worden.

recite-1ly01bd

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Ons vermogen tot liefhebben is een goede graadmeter voor de rijpheid van onze ziel.

Accepteer jezelf zoals je bent. Wie verwacht dat iemand anders van hem kan houden zonder dat hij van zichzelf houdt, kan lang wachten. Niemand is volmaakt en niemand wil graag leven met een volmaakt iemand. Laat anderen zien dat je, ondanks je schijnbare zwakheden en tekortkomingen van jezelf kunt houden, want daar naar is iedereen op zoek.

Andere probleem is dat als ik iemand tegenkom en ik mijn aandacht en liefde geef en ik meen het werkelijk oprecht met die iemand, dan slaat de angst en begin diegene afstand te scheppen. Ook als die iemand dolgraag een partner wilt. Blijkbaar kom ik te dicht bij die persoon!??

Het vergaat veel mensen op die manier, maar lang niet iedereen is zich bewust van dit mechanisme.

Wat zit erachter? Vele van ons zijn min of meer bang van de liefde. Dat is ook de reden waarom velen de liefde (ik zal zeggen liefdesrelatie) liever mijden. En als ze een relatie aanknopen, stellen zij zich niet werkelijk open, om te voorkomen dat de kern van hun innerlijk zal worden geraakt. Er heerst de angst voor (nieuwe) teleurstellingen.

Liefde valt niet in de hand te houden. Waar liefde is, valt ook niets meer te verstoppen.

De meeste zoeken de eerlijkheid en de moed die je nodig hebt om je te laten zien zoals je bent. Daarom voelen we ons zo aangetrokken door mensen die de moed hebben zich te laten zien zoals ze zijn, omdat we zelf ook graag willen leven zoals we werkelijk zijn. Deze mensen geven ons het gevoel dat we zo mogen zijn zoals we zijn, en dat we als zodanig goed genoeg zijn.

Heb de moed en laat jezelf zien zoals je bent. Pas dan kun je de liefde en genegenheid die anderen voor je koesteren ook accepteren, en zul je nog meer mensen en meer liefde aantrekken.

Als je verliefd wordt voel je je aangetrokken door haar/zijn eigenschappen; eigenschappen die wij bij onszelf nog niet hebben (ontdekt), en die we graag zelf zouden hebben. Alle eigenschappen zijn echter latent in ons eigen innerlijk aanwezig. Verliefdheid confronteert je dus met precies die eigenschappen die je nog in jezelf moet ontdekken.

Bij sommigen vormen hun hoge verwachtingen een beletsel. Voordat zij zichzelf toestaan om verliefd te worden, moet een potentiële partner aan bepaalde voorwaarden voldoen. Zij proberen hun emoties in de hand te houden. Hoe hoger gespannen hun verwachtingen zijn, des te kleiner de kans is dat zij verliefd worden.

Veel mensen die al heel lang  een gelukkige relatie met elkaar onderhouden, hebben deze ‘beginfase’ van euforie en met het hoofd in de wolken lopen nooit ervaren.

Samenzijn

Maatschappelijke zekerheid, veiligheid, geborgenheid, bevrediging, erkenning, hebben niets met ware liefde te maken. Het zijn stuk voor stuk vormen van afhankelijkheid.

Zolang we nog een bepaalde reden hebben om van iemand te houden, is er geen sprake van ware liefde.

Wij zijn nooit werkelijk vrij zolang we de ander nodig hebben.

Wanneer we onszelf  hebben bevrijd van de angst om alleen te worden gelaten, zijn we ook in staat onze partner meer vrijheid te gunnen. Dan pas wordt ware liefde mogelijk, want liefde valt niet op te sluiten of vast te houden. Zodra we dat proberen, zal ze wegkwijnen en sterven, zoals in heel wat relaties allang het geval is. Wat dan nog resteert, is slechts gewoonte.

Liefde is niet afhankelijk van buitenwereld. Zij heeft geen uiterlijke voorwaarden nodig om zich te kunnen ontplooien. Ware liefde wil niets ‘veranderen’, want ze weet dat alles volmaakt in orde is zoals het is. De liefde geniet, herkent zichzelf in alle dingen en ervaart zichzelf. Ons vermogen tot liefhebben is een goede graadmeter voor de rijpheid van onze ziel. Een intieme relatie helpt ons om dit vermogen tot liefhebben te ontwikkelen. Op onze weg naar een vervulling schenkende relatie stelt een intieme relatie ons telkens weer in de gelegenheid te zien wat ons nog ontbreekt om onze ware natuur, de liefde, te ervaren.

Ken je gevoel dat iedereen altijd iets van jou hebben wil, maar dat niemand echt van jou houdt?

Wat zit erachter? Waarom willen we zo graag dat anderen van ons houden? Veel mensen zouden hierop antwoorden; ‘Dan voel ik dat ik iets waard ben. Die ander zegt mij dat hij me goed vindt, en dat doet me goed. Hij staat naast me, helpt me in moeilijke situaties en geeft me het gevoel dat ik er niet alleen voor sta en begrepen word’.

Dit zijn – afgezien van nog een paar andere voordelen van een intieme relatie – wel de voornaamste redenen waarom de meeste mensen graag bemind willen worden. Gezin deze houding van verwachting is het geen wonder dat de teleurstelling niet lang op zich zal laten wachten. De oorzaak ligt niet aan de ander, die kennelijk niet echt van ons houdt, maar aan onszelf. Je wilt iets van de ander ontvangen wat je niet ook zelf kunt geven. Je gebrek aan gezonde eigenliefde en zelfstandigheid moet door je partner worden aangevuld.  In plaats daarvan weerspiegeld je partner juist datgene wat je liever niet zit. Hij doet precies hetzelfde met jou wat jij met jezelf doet.

Jij wilt dat de ander van je houdt, maar hij zal precies hetzelfde van jou verwachten; de ander verlangt alleen maar iets van jou en geeft jou al even weinig liefde als jij hem kunt schenken.

Wij trekken altijd exact die partner aan die ons helpt om ons bewust te worden van onze eigen tekortkomingen. Als we dit onderkennen en ook verantwoordelijkheid voor deze ervaring op ons nemen zijn we in staat verandering in de situatie te brengen. Open je ogen voor de uitdaging die deze situatie voor je behelst, en schenk jezelf datgene wat je zo graag van je partner wil ontvangen. Pas als je echt van jezelf houdt en op een van begrip getuigende, liefdevolle manier met jezelf omgaat, zul je ook de partner aantrekken die van jou houdt en je kan begrijpen.

c8abce7e23884588e833a3d9700a7212

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Pijn uit het verleden: oplossen van het pijnlichaam

Zolang je geen toegang kunt krijgen tot de macht van het Nu, laat elke emotionele pijn die je ervaart een residu van pijn achter dat in je voortleeft. De pijn vermengt zich met de pijn uit het verleden die er al was en nestelt zich in je geest en je lichaam. Daarbij zit natuurlijk ook de pijn die je als kind hebt ervaren.

Deze opgehoopte pijn is en veld van negatieve energie dat je lichaam en geest bezet. Het onzichtbare opzichzelfstaande entiteit. Het is het emotionele pijnlichaam. Het kent twee toestanden: sluimerend en actief. Een pijnlichaam kan negentig procent van de tijd sluimeren. maar bij heel ongelukkige mensen kan het wel 100 procent van de tijd actief zijn. Sommige mensen leven bijna helemaal door hun pijnlichaam, terwijl andere het misschien alleen in bepaalde situaties ervaren, bv in persoonlijke relaties of bij pijn van vroeger, een verlies of verlaten zijn, lichamelijke of emotionele gekwetstheid enz. Willekeurige gebeurtenissen kunnen het pijnlichaam activeren, maar vooral gebeurtenissen die resoneren met een pijnpatroon uit je verleden. Als het op het punt staat uit zijn sluimertoestand te ontwaken, kan een gedachte of een onschuldige opmerking van iemand anders die dicht bij je staat het al activeren.

Sommige pijnlichamen zijn hardnekkig maar betrekkelijk onschuldig. Andere zijn gemene en vernietigende monsters, echte demonen. Sommige zijn gewelddadig op lichamelijk gebied, andere in emotioneel opzicht. Sommige vallen mensen aan in je omgeving of die je na staan, andere vallen jouzelf, hun gastheer of –vrouw, aan. De gedachten en gevoelens die je o zo’n moment over je leven hebt, worden dan heel negatief en destructief voor jezelf. Op deze manier ontstaan veel ziekten en ongelukken.

Let op elk teken van ongelukkigheid bij jezelf, in welke vorm dan ook; want dat kan het ontwakende pijnlichaam zijn. Het kan de vorm aannemen van irritatie, ongeduldigheid, een sombere stemming, het verlangen pijn te doen, woede, razernij, depressie, de behoefte aan meer drama in je relatie en ga zo maar door.

Grijp het op het moment dat het uit zijn sluimertoestand ontwaakt.

Het pijnlichaam wil overleven, net zoals elk ander bestaand wezen, en het kan alleen overleven als het zover krijgt dat je je er onbewust mee identificeert. Dan kan het opstaan, je overnemen, ‘jou worden’ en door jou leven. Het moet door jou zijn ‘voedsel’ krijgen. Het voedt zich met ervaringen die doortrokken zijn van zijn eigen soort energie en met alles wat verdere pijn teweegbrengt, in welke vorm dan ook: woede, vernietigingsdrang, haat, rouw, emotionele scènes, geweld en zelfs ziekte. Het pijnlichaam schept dus zodra het de controle over je heeft gekregen een situatie in je leven die doortrokken is van zijn eigen soort energie, zodat het zich daarmee kan voeden. Pijn kan zich alleen maar voeden met pijn, niet met vreugde. Die is voor pijn volkomen onverteerbaar.

 

 

Alleenzijn doet pijn

April 9, 2013

Op een sprookjesachtige avond zul je je ideale partner ontmoeten, die in al je behoeften voorziet en al je dromen in vervulling brengt. Mis! Deze fantasie, waar liedjesschrijvers en dichters zo graag op voortborduren, is gebaseerd op herinneringen aan de baarmoeder, waar we zo veilig en één met onze moeder waren. Het is geen wonder dat we ons hele leven ernaar hunkeren naar die plek terug te keren. Maar om het keihard te stellen: dat is een kinderdroom. En het is verbazingwekkend hoe hardnekkig we ons, oog in oog met de realiteit, eraan vastklampen.

Niemand, je huidige partner niet en ook een droompartner van de toekomst niet, heeft de plicht jou het geluk op een presenteerblaadje aan te reiken–dat zouden ze ook niet kunnen, al zouden ze het willen.

De ware liefde komt niet als je probeert je innerlijke armoede op te heffen door afhankelijk te zijn van een ander, maar als je je eigen innerlijke rijkdom en volwassenheid ontwikkelt. Dan heb je zoveel liefde te geven dat je vanzelf minnaars aantrekt. Dit is door de eeuwen heen keer op keer gezegd. Alle religieuze mensen hebben dit gezegd:

‘Alleen komen we ter wereld, alleen moeten we weer vertrekken.’

‘Al het samenzijn is een illusie.’

Het idee van samenzijn komt alleen maar in ons op omdat we alleen zijn, en dat alleenzijn doet pijn.

We willen ons alleenzijn verdrinken in relaties met anderen … Daarom raken we zo verstrikt in de liefde.

Normaal denk je dat je verliefd bent geworden op een man of vrouw omdat hij of zij een mooi mens is. Dat is niet waar. De waarheid is juist het tegendeel: je bent verliefd geworden omdat je niet alleen kunt zijn. Je zou toch wel verliefd zijn geworden. Je wilde jezelf op de een of andere manier ontlopen. En er zijn mensen die niet verliefd worden op vrouwen of mannen–zij worden verliefd op geld. Ze storten zich in geldzaken of streven naar macht, ze worden politicus. Dat is ook om je alleenzijn te ontlopen.

Als je de mens gadeslaat, als je jezelf intens gadeslaat, zul je versteld staan: al je activiteiten kunnen tot één enkele bron worden herleid. Die bron is dat je bang bent om alleen te zijn. Al het andere is maar een excuus.

De ware oorzaak is dat je je heel erg alleen voelt.

Alle begeerte komt voort uit het verstand dat verlossing of vervulling zoekt in dingen buiten zichzelf.

Zolang ik mijn verstand ben, ben ik die begeerten, die behoeften, banden en aversies, verlangen naar bevrijding of verlichting een hunkeren naar vervulling of vervolmaking in de toekomst. Streef daarom niet naar bevrijding van begeerte. Word aanwezig. Je hoeft er alleen maar te zijn als waarnemer van het verstand.

De mensen zijn in de greep van emotionele pijn afgesneden van de Bron en van elkaar.

Pijn is onvermijdelijk zolang je je met je verstand identificeert, zolang je geestelijk gesproken onbewust bent.

Wrok, haat, zelfmedelijden, schuldgevoel, boosheid, depressie, jaloezie, ezv, zijn allemaal uitingen van pijn. En elk plezier of emotioneel hoogtepunt draagt de kiem van pijn in zich als zijn onafscheidelijke tegenpool, die zich na verloop van tijd manifesteert.

Veel mensen weten ook uit ervaring hoe makkelijk een persoonlijke relatie van een bron van plezier kan veranderen in een bron van pijn. Vanuit een hoger standpunt bekeken zijn de positieve en negatieve polariteiten de twee zijden van een en dezelfde munt, zijn ze allebei onderdeel van de onderliggende pijn die onlosmakelijk verbonden is met de met het verstand geïdentificeerde ikzuchtige toestand van het bewustzijn.

Deze pijn kent twee niveaus: de pijn die je nu maakt en de pijn uit het verleden, die nog in je geest in lichaam voortbestaat. Het gaat om ophouden met het veroorzaken van nieuwe pijn en het laten verdwijnen van pijn uit het verleden.

Creëer geen pijn meer in het Nu

Innerlijke bevrijding ven uiterlijke omstandigheden

Het grootste deel van de pijn die mensen lijden is niet nodig. Het ontstaat vanzelf zolang het niet – waargenomen verstand je leven beheerst.

De pijn die je nu schept neemt altijd de vorm aan van niet-aanvaarden, de vorm van een onbewuste weerstand tegen wat is.

De intensiteit van de pijn hangt af van de mate van weerstand tegen het huidige moment en die hangt op zijn beurt weer af van de mate waarin je je met je verstand identificeert.

Het verstand probeert altijd het Nu te ontkennen en eraan te ontsnappen.

Hoe meer je je met je verstand identificeert, des te meer je lijdt.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Het verstand omvat niet alleen het denken. De emoties, ook alle onbewuste mentaal – emotionele reactiepatronen, horen er toe.

Een emotie ontstaat op de plaats waar verstand en lichaam elkaar ontmoeten en is de reactie van het lichaam op het verstand; je zou ook kunnen zeggen: een afspiegeling van het verstand in het lichaam.

Een gedachte aan iemand aanvallen of een vijandige gedachten bouwt energie op in het lichaam die we woede noemen. Het lichaam bereidt zich voor om te vechten. Door de gedachte dat je bedreigd wordt, lichamelijk of psychisch, trekt het lichaam zich samen, en dat is de lichamelijke kant van wat we angst noemen. Uit onderzoek is gebleken dat sterke emoties zelfs veranderingen in de biochemie van het lichaam teweegbrengen. Deze biochemische veranderingen vertegenwoordigen het lichamelijke of materiële aspect van de emotie. Je bent niet bewust van al je gedachtepatronen, en vaak word je je van emoties alleen bewust door ze te observeren.

Hoe meer je je identificeert met je denken, voorkeuren en afkeuren, oordelen en interpretaties hoe minder je aanwezig bent als het toekijkende bewustzijn, des te sterker de emotionele lading gewoonlijk is, of je daar nu bewust bent of niet. Als je je emoties niet kunt voelen, als je ervan afgesneden bent, ervaar je ze uiteindelijk alleen nog lichamelijk, als een lichamelijk probleem of symptoom.

Terwijl een gedachte in je hoofd zit heeft een emotie en sterk lichamelijke component. Die voel je vooral in het lichaam.

Je kunt die emotie daar laten zijn zonder je erdoor te laten beheersen.

Dan ben je de emotie niet meer; je bent de toeschouwer, de waarnemende aanwezigheid.

De emotie wil je in haar macht krijgen en slaagt daar meestal in, tenzij je over voldoende aanwezigheid beschikt. Als je door gebrek aan alertheid in een onbewuste identificatie met de emotie wordt getrokken, wat heel gewoon is, wordt de emotietijdelijk ‘jij’. Vaak ontstaat er een vicieuze cirkel tussen gedachte en emotie; ze voeden elkaar. Het gedachtepatroon schept een uitvergroot beeld van zichzelf in de vorm van een emotie en de trillingsenergie van de emotie blijft het oorspronkelijke gedachtepatroon ven energie voorzien. Door in gedachte bij de situatie, de gebeurtenis of de persoon te blijven die de waargenomen oorzaak van de emotie was, geven de gedachten voedsel aan de emotie, die op haar beurt kracht geeft aan de gedachten, ezv.

De pijn wordt groter naarmate het verstand harder vecht om van de pijn af te komen.

Bij elke onderbreking van de gedachtestroom is een glimp van liefde en vreugde en een kort moment van diepe vrede mogelijk. Bij de meeste mensen treden die onderbrekingen zelden en alleen toevallig op, wanneer het verstand even ‘sprakeloos’ is, wat soms ontstaat bij het ervaren van grote schoonheid, bij extreem zware lichamelijke inspanningen en zelfs bij groot gevaar. Opeens is de innerlijke stilte daar. En binnen die stilte is er een subtiele maar intense vreugde, er is liefde en vrede.

Gewoonlijk duren zulke momenten niet lang omdat het verstand al snel weer de lawaaiige activiteit hervat die wij denken noemen. Liefde, vreugde en vrede kunnen niet tot bloei komen zolang je jezelf niet van de heerschappij van het verstand bevrijd hebt.