Los laten is gemakkelijk. Je hoeft alleen maar te leren samenwerken met de hogere vriendelijke krachten om in staat te zijn emotionele bitterheid, aanhoudende spijt, angstige bezorgdheid of verwarrende gedachten los te laten.  De rest wordt voor je gedaan. Eerst moet het inzicht komen dat we de opgehoopte mislukkingen van een heel leven nog met ons meedragen.

Het geheim  van loslaten bevat de sleutels om wat ongewenst is te beëindigen. In dit geheim ligt ook het begin van je nieuwe leven besloten – de geboorte van een nieuwe aard die nooit aan iets hoeft vast te houden omdat die al alles is.

Durf verder te gaan. Onbeperkt te zijn.

Loslaten is niet hetzelfde als opgeven; het is omhooggaan.
Laat los, wat het ook is, en durf gewoon verder te gaan!
Je kunt het leven heel zwaar en serieus nemen (bijvoorbeeld omdat je bang bent). Je kunt het leven ook licht en optimistisch bekijken (bijvoorbeeld omdat je leeft vanuit liefde en vertrouwen). Aan jou de keus!
Wanneer je leeft vanuit liefde dan ben je ‘verbonden in vrijheid’. Je durft mensen, dingen, gebeurtenissen, oordelen en gedachten los te laten in het vertrouwen dat alles goed komt.

– Loslaten is op een natuurlijke manier afstand doen dat altijd volgt op het besef dat vasthouden pijn doet.

– Wat je echt wilt is ophouden met over jezelf te denken.

– Wanneer je bang bent om zonder iets te leven en je dat loslaat, is die angst het enige wat je verliest.

Durf gewoon verder te gaan, ook al ben je bang.

Elk nieuw inzicht in de feitelijke aard van negatieve angstige reacties, die je op de vlucht hebben gehouden, haalt iets van de macht die ze over je hebben, weg. Je gaat die reacties zin en ook doorzien. Je bent nu sterker en dat weet je. Deze nieuwe kracht, die je nooit in de steek zal laten, is de afwezigheid ven een oude zwakheid.

Loslaten is gebaseerd op liefde en vertrouwen.
Ik wil graag mensen kunnen los laten en tegelijkertijd tijd doorbrengen met mensen van wie ik houd.

Oude overtuigingen, gedragspatronen en reacties geven zich niet zomaar gewonnen. Doodgaan is geen makkelijk proces, laat staan pijnloos.

Een deel van je persoonlijkheid loslaten, opgeven waaraan je gehecht bent, wat je hele leven al bij je is, of waaraan je je succes dankt, dat doet niemand graag. Helemaal niet omdat je geen idee hebt van wat daarna komt, en of er nog wel iets komt. Niet voor niets proberen grote groepen mensen het koste wat kost te voorkomen.

Maar het is noodzakelijk. Als je echt wilt worden wie je bent, moet je sterven voor je doodgaat. En hoe ongemakkelijk dat ook mag lijken; er is leven na de dood. Eigenlijk begint het daarna pas echt. Inzicht opent een deur. Erachter ligt de weg naar binnen.
recite-1yio4tx
Advertisements

In grotere verband der dingen is het de bedoeling dat mensen zich ontwikkelen tot bewuste wezens, en degenen die dat niet doen krijgen te maken met de consequenties van hun onbewustheid. Zij zijn niet afgestemd op de evolutionaire impuls van het heelal. De menselijke onbewustheid en het lijden dat die veroorzaakt is een deel van de evolutie.

Als je de eindeloze cyclus van lijden niet meer kunt verdragen, begin je te ontwaken.

Ongelukkig – zijn

Niet alle ongelukkig – zijn komt voort uit het pijnlichaam. Een deel ervan is nieuw, ontstaan wanneer je niet afgestemd was op het huidige moment, wanneer je het Nu op een of andere manier niet erkende. Als je inzit dat het huidige moment er altijd is en daarom onvermijdelijk is, kun je een compromisloos ‘ja’ tegen zeggen, en zo creëer je niet alleen geen nieuw ongelukkig gevoel, maar merk je ook dat je door het verdwijnen van je innerlijke verzet kracht krijgt van het Leven zelf.

Het pijnlichaam en het ego hebben elkaar nodig

De interpretatie van en reactie op de gebeurtenis of situatie die als trigger dient vinden plaats door het filter van een zwaar emotioneel ego. Je kijkt naar het heden door de ogen van het emotionele verleden in je. De betekenis van wordt totaal verminkt.

Wat je zit en ervaart zit niet in gebeurtenis of situatie, maar in jou. In andere gevallen zit het wel in de situatie of  gebeurtenis, maar versterk je het door je reactie. Deze reactie, deze versterking, is wat het pijnlichaam wil en nodig heeft, waar het zich mee voedt. Voor sommige mensen die in de baan zijn van een zwaar pijnlichaam is het onmogelijk uit hun overtrokken interpretatie, hun zwaar emotionele ‘verhaal’ te stappen. Je bent gevangen in je eigen film of droom, in je eigen hel. Voor jou is het echt en is er geen andere werkelijkheid of reactie mogelijk.

Het doorbreken van de identificatie met het pijnlichaam

Iemand met een sterk, actief pijnlichaam straalt een bepaalde energie uit die andere mensen bijzonder onaangenaam ervaren. Ze vinden hun energieveld afstotelijk. Andere mensen voelen een golf agressie op zich afkomen en worden grof of gaan over tot verbaal of zelfs fysiek geweld. Dat betekent dat er iets in hun zit dat meetrilt met het pijnlichaam van de ander. Waar zij zo sterk op reageren in de ander zit ook in henzelf.

Het is niet verbazend dat mensen met een zwaar en vaak actief pijnlichaam dikwijls bij conflicten betrokken raken. Soms lokken ze die natuurlijk actief uit. Maar op andere momenten doen ze misschien niets. De negativiteit die ze uitstralen is voldoende om vijandigheid aan te trekken en een conflict te laten ontstaan. Er is een hoog Tegenwoordigheid nodig om te voorkomen dat je reactief  wordt als je geconfronteerd wordt met iemand met zo’n actief pijnlichaam . Als je tegenwoordig kunt blijven, kan het gebeuren dat je Tegenwoordigheid de ander in staat stelt de identificatie met zijn pijnlichaam op te geven en zo het wonder van plotselinge verlichting te ervaren. Hoewel dat ontwaken van korte duur kan zijn, is het proces van ontwaken daarmee begonnen.

Tegenwoordigheid

Er is een andere dimensie in ons leven die boven ons persoonlijke verleden gaat – de dimensie van Tegenwoordigheid. Het is ook een begin van het einde van ons pijnlichaam, van ons ongelukkig – zijn. Emotie op zich is nog geen ongelukkig – zijn. Alleen emotie met ongelukkig verhaal is ongelukkig – zijn. Een verzwakking van het pijnlichaam gebeurt niet door ertegen te vechten maar door er het licht van bewustzijn in te brengen.

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Leer tijd te gebruiken voor de praktische kanten van je leven, je kunt dat ‘kloktijd’ noemen, maar keer meteen terug naar het bewustzijn van het huidige moment als je die praktische zaken hebt afgehandeld.

Kloktijd heeft betrekking op meer dan een afspraak maken of een uitstapje voorbereiden. Ook leren van het verleden hoort erbij, zodat we niet steeds opnieuw dezelfde fouten maken. Je een doel stellen en dat verwezenlijken valt ook in die categorie. Voorspellen van de toekomst op basis van patronen en wetten, ook natuurkundige, wiskundige, enz. die je in het verleden hebt geleerd en op basis van die voorspelling passende maatregelen nemen.

Wees alert bij het oefenen hiermee zodat je niet ongewild kloktijd verandert in psychologische tijd. Als je bv vroeger iets verkeerd hebt gedaan en je leert daar nu van, dan gebruik je kloktijd. Maar als je er in gedachte bij blijft stilstaan en er komt zelfkritiek, wroeging of een schuldgevoel bij je op, dan maak je die fout tot een deel van ´mij´ en ´mijn´´: je maakt er een deel van je zelfgevoel van en dan wordt het psychologische tijd, die altijd verbonden is met een onwaar gevoel van identiteit. Als je jezelf niet vergee(f)t, is daar vanzelf een zware last van psychologische tijd mee verbonden.

Als je jezelf een doel stelt en werkt aan de verwezenlijking daarvan, gebruik je kloktijd. Je bent je bewust van waar je heen wilt, maar je kent waarde toe aan de stap die je op dit moment zet en geeft er al je aandacht aan. Als je je overdreven concentreert op het doel, bv omdat je streeft naar geluk, vervulling of  er een dieper zelfgevoel aan wilt ontlenen, ken je aan het Nu geen waarde toe. Het wordt niet meer dan en opstapje naar  de toekomst, zonder intrinsieke waarde. De kloktijd wordt dan psychologische tijd. Je levensreis is dan geen avontuur  meer maar een obsessieve behoefte om iets te bereiken, een geslaagd man te worden. Je ziet en ruikt de bloemen aan de kant van de weg niet meer, en je bent je ook niet meer bewust van de schoonheid en het wonder van het leven dat zich overal om je heen ontvouwt als je in het Nu bent.

Probeer je altijd ergens anders te komen dan waar je bent? Is het meeste wat je doet alleen maar een middel om een doel te bereiken? Ligt vervulling altijd om de hoek of  in kortstondige genoegens zoals seks, drugs of verzetjes en opwinding? Ben je altijd geconcentreerd op worden, bereiken of presteren of het najagen van weer een ander verzetje of pleziertje? Geloof  je dat je tevredener, goed genoeg of psychisch  meer mens wordt als je meer bezit verwerft? Wacht je op een man die je leven zin moet geven?

Wordt vervolgt …

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Als het pijnlichaam je heeft overgenomen, wil je meer pijn. Je wordt een slachtoffer of dader. Je wilt pijn toebrengen of pijn lijden of allebei. Er is ook eigenlijk niet veel verschil tussen die twee. Je bent je daar natuurlijk niet bewust van en zegt natuurlijk fel dat je geen pijn wilt. Maar als je wat beter kijkt, zie je vanzelf  dat je manier van denken en je gedrag ingesteld zijn op het in stand houden van pijn, zowel voor jezelf als voor anderen. Als je je daar echt bewust van was, zou het patroon oplossen, want pijn willen is krankzinnig en niemand is bewust krankzinnig.

Als je de pijn niet onder ogen zit, het licht van je bewustzijn niet in de pijn brengt, moet je de pijn keer op keer opnieuw beleven. Misschien vind je het pijnlichaam een gevaarlijk monster en durf je het niet aan te kijken, maar ik kan je verzekeren dat het een krachteloos fantoom is dat het nooit kan opnemen tegen de macht van je aanwezigheid.

Wat gebeurt er met het pijnlichaam als we zo bewust worden dat we onze identificatie ermee verbreken?

Net zoals je niet tegen het donker kunt vechten, kun je niet tegen het pijnlichaam vechten. Elke poging daartoe leidt tot innerlijk conflict en daarmee tot meer pijn. Je moet voldoende aanwezig zijn om het pijnlichaam direct te kunnen waarnemen en de energie ervan te voelen. Dan kan het je gedachten niet onder controle krijgen. Op het moment dat je gedachten zich afstemmen op het pijnlichaam, identificeer je je ermee en voed je het weer met je gedachten.

Als bv woede de hoofdtrilling is van je pijnlichaam en je boze gedachten hebt over wat iemand je heeft aangedaan en wat je hem of haar gaat aandoen, dan ben je onbewust geworden en is het pijnlichaam ´jou´geworden. Waar boosheid is, zit altijd pijn op achtergrond. En als je in een sombere stemming komt en je begint volgens een heel negatief patroon te denken over hoe afschuwelijk je leven is, dan is je denken afgestemd op het pijnlichaam zodat je onbewust bent geworden en kwetsbaar bent voor aanvallen van het pijnlichaam.

´Onbewust´ betekent dat je je identificeert met het een of andere mentale of emotionele patroon. Het impliceert de totale afwezigheid van de waarnemer.

Langdurige bewuste aandacht snijdt de band tussen het pijnlichaam en je gedachteprocessen door en brengt het veranderingsproces op gang.

De breuk in je binnenste geneest en je wordt weer heel.

Blijf aanwezig en blijf de waarnemer van wat er in je omgaat. Word bewust van zowel de emotionele pijn als van´degene die waarneemt´, de zwijgende toeschouwer. Dat is de macht van het Nu.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

Helemaal opgaan in het Nu – Zoek jezelf niet in het verstand

Zodra je de wortel van je onbewustheid onderkent als identificatie met je verstand, waar natuurlijk de emoties bij horen, stap je eruit.

Je wordt aanwezig.

Als je aanwezig bent, kun je het verstand laten voor wat het is zonder erin verstrikt te raken. Het verstand op zich werkt niet verkeerd. Het is een fantastisch instrument. De storende werking begint pas als je er jezelf in zoekt en het ten onrechte aanzit voor wie je bent. Dan wordt je verstand ikzuchtig en neemt het je hele leven over.

Beëindig de illusie van de tijd

Het lijkt vrijwel onmogelijk de identificatie met je verstand op te geven. We gaan er allemaal volkomen in op. Hoe leer je een vis vliegen? Hoe kunnen we zonder tijd in deze wereld te functioneren? We zouden geen doelen meer hoeven na te streven.

Tijd is een illusie. Het eeuwige heden is de ruimte waarin je hele leven zich ontvouwt, de enige factor die onveranderd blijft. Het leven is nu.

Er is nooit een tijd geweest waarin je leven niet nu was.

Wat wij als het verleden zien is een herinneringenspoor, opgeslagen in het verstand, van een vroeger Nu.

De toekomst is een ingebeeld Nu, een projectie van het verstand. Als de toekomst komt, dient die zich aan als het Nu. Als je aan de toekomst denkt, doe je dat Nu. Verleden en de toekomst bestaan duidelijk niet op zichzelf. Hun werkelijkheid is ‘geleend’ van het Nu.

De kern van wat er wordt gezegd, kun men met het verstand niet begrijpen.

In een levensbedreigende noodsituatie treedt de bewustzijnsovergang van tijd naar aanwezigheid in het Nu soms vanzelf op. De persoonlijkheid met verleden en toekomst verdwijnt tijdelijk naar de achtergrond en haar plaats wordt ingenomen door een intens bewuste aanwezigheid, heel stil maar tegelijk heel alert. De op dat moment nodige reactie komt vanzelf uit die bewustzijntoestand voort. De reden waarom sommige mensen zo van gevaarlijke activiteiten houden, zoals bergbeklimmen, autoracen, enz is dat ze, ook al zijn ze zich dat niet bewust, daardoor gedwongen worden in het Nu te leven – die intens levendige toestand waarin je verlost bent van tijd, problemen, denken en de last van de persoonlijkheid. Als je ook maar een moment uit het Nu wegglipt, kan dat de dood betekenen. Helaas worden deze mensen afhankelijk van een bepaalde activiteit om in die toestand te kunnen verkeren. Maar je hoeft de wand niet te beklimmen. Je kunt die toestand op dit moment betreden.

5d7f536777859002a1b614889953036e

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

DG

Innerlijke bevrijding ven uiterlijke omstandigheden

Het grootste deel van de pijn die mensen lijden is niet nodig. Het ontstaat vanzelf zolang het niet – waargenomen verstand je leven beheerst.

De pijn die je nu schept neemt altijd de vorm aan van niet-aanvaarden, de vorm van een onbewuste weerstand tegen wat is.

De intensiteit van de pijn hangt af van de mate van weerstand tegen het huidige moment en die hangt op zijn beurt weer af van de mate waarin je je met je verstand identificeert.

Het verstand probeert altijd het Nu te ontkennen en eraan te ontsnappen. Hoe meer je je met je verstand identificeert, des te meer je lijdt.

Waarom probeert het verstand gewoonlijk het Nu te ontkennen of te weerstreven? Dat komt omdat het niet kan functioneren en aan de macht kan blijven zonder de tijd, de verleden en toekomst is, en dus ziet het het tijdloze nu als een bedreiging. Tijd en verstand zijn in feite onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Stel je de aarde eens voor zonder menselijk leven, dus alleen bevolkt door planten en dieren. Zou er dan nog een verleden en een toekomst zijn?

Er komt moment waarop het verstand en tijd ons leven overnemen, en daar beginnen de pijn en het verdriet.

Terwijl je vroeger in de tijd verbleef en af en toe een uitstapje maakte naar het Nu, maak je van het Nu je woonplaats en maak je af en toe een uitstapje naar verleden en toekomst als dat nodig is voor de praktische kant van je levenssituatie.

Zeg altijd ja tegen het huidige moment. Wat kan er zinlozer of krankzinniger zijn dan je innerlijk te verzetten tegen wat er al is?

Geef je over aan wat is

Het huidige moment is soms onaanvaardbaar.

Het is zoals het is. Neem waar hoe het verstand het benoemt en hoe dat proces van naamgeving, dit voortdurend zitten oordelen, pijn en ongelukkigheid teweegbrengt. Door de werking van het verstand waar te nemen stap je uit deze reactiepatronen.

Aanvaard, en doe dan pas iets. Wat het huidige moment ook inhoudt, aanvaard het alsof het jouw keuze was. Werk altijd mee, nooit ertegen. Maak er je vriend en bondgenoot van, niet je vijand. Je leven verandert er wonderbaarlijk door.

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

by Rigi

Tezamen werd je geboren, en tezamen zul je voor immer zijn.

Jij zult tezamen zijn, als de witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien.

Ja, je zult zelfs tezamen zijn in Gods stille herinnering.

Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn.

Laat de winden des hemels tussen je dansen.

Hebt elkander lief, maar maakt van de liefde geen band:

laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen.

Vult elkanders bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker.

Geeft elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk.

Zingt en danst tezamen en weest blijde, maar bent ieder alleen,

zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn, al doortrilt hen dezelfde muziek.

Geef je harten, maar geef ze niet aan elkander in bewaring.

Want alleen de hand des levens kan je harten bevatten.

En staat tezamen, maar niet te dicht bijeen:

want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,

en de eik en de cypres groeien niet in elkanders schaduw.

Strategieën van het verstand om het Nu uit de weg te gaan

Als elke cel in je lichaam zo aanwezig is dat je bruist van leven, en je voelt dat leven elk moment als vreugde van zijn, dan pas kun je zeggen dat je bevrijd bent van de tijd.

Verlies van het Nu is verlies van Zijn

Om bevrijd te zijn van de tijd moet je je bevrijden van de psychische behoefte aan het verleden omwille van je identiteit een die aan de toekomst omwille van je vervulling. Het gaat om de diepste bewustzijnsverandering die we ons voor kunnen stellen. Het gebeurt vaak door een totale overgave middenin intens lijden. De meeste mensen moeten er echter voor werken.

Eerst word je ervan bewust hoe zelden je aandacht op het nu gevestigd is. Maar alleen al te weten dat je niet aanwezig bent is al een groot succes: dat te weten is aanwezigheid – ook al duurt het in begin maar een paar seconden kloktijd voor dat het weer weg is. Dan maak je steeds vaker bewust de keuze om je aandacht te richten op het huidige moment in plaats van op het verleden of de toekomst. Je verliest het Nu en keert er weer naar terug, telkens op nieuw. Uiteindelijk verkeer je het grootste deel van de tijd in de toestand van aanwezigheid.

De meeste mensen ervaren aanwezigheid nooit of alleen incidenteel bij zeldzame gelegenheden en beseffen dan niet wat het is. De meeste mensen wisselen niet tussen onbewustheid en bewustzijn maar tussen verschillende niveaus van onbewustheid. Gewone onbewustheid betekent dat je je identificeert met je denkprocessen, emoties,  je reacties, verlangens en antipathieën. Het is geen toestand van acute pijn of ongelukkigheid maar een bijna continue laag niveau van onbehagen, ontevredenheid, verveling en nervositeit – een soort achtergrondreus. Je beseft dit waarschijnlijk niet omdat het in zo sterke mate onderdeel van je ‘gewone’ leven is, net zoals je je niet bewust bent van een voortdurend zacht achtergrondgeluid, bv het gezoem van een airconditioning, tot het ophoudt. En als het opeens stopt, geeft dat een gevoel van opluchting. Veel mensen gebruiken alcohol, drugs, seks, eten, werk, televisie kijken en zelfs boodschappen doen als een soort verdoving in een onbewuste poging om van het fundamentele onbehagen af te komen. Het enige dat je er dan nog bereikt is een uiterst kortdurende verlichting van de symptomen.

Bij de gewone onbewustheid ontstaat de ontevredenheid, die de meeste mensen beschouwen als iets dat bij het leven hoort, door het tot gewoonte geworden verzet tegen en de ontkenning van wat is. Als deze weerstand wordt geïntensifieerd door een uitdaging of bedreiging van het ego, komt er een intense negativiteit naar boven zoals woede, acute angst, agressie, depressie, enz. Diepe onbewustheid betekent meestal dat het pijnlichaam geactiveerd is en dat je je daarmee identificeert.

Als je leert de waarnemer te zijn van je gedachten en emoties, wat een essentieel onderdeel is van aanwezig – zijn, ben je waarschijnlijk verbaasd als je je voor het eerst bewust wordt van de ‘achtergrondruis’ van de gewone onbewustheid en beseft hoe weinig het eigenlijk voorkomt (als dat al gebeurt) dat je je innerlijk werkelijk op je gemak voelt. Op het niveau van het denken stuit je op een grote weerstand in de vorm van oordelen, ontevredenheid en mentale projectie weg van het Nu. Op emotionele gebied is er een onderstroom van onbehagen, spanning, verveling of nervositeit. Beide zijn aspecten van het verstand in zijn gebruikelijke verzettoestand.

Observeer de vele manieren waarop onbehagen, ontevredenheid en spanning in je opkomen door onnodig oordelen, verzet tegen wat is en ontkenning van het Nu.

Maak er een gewoonte van je mentaal-emotionele toestand door zelfobservatie in de gaten te houden.

Wees minstens zo geïnteresseerd in wat er in je omgaat als in wat er buiten je gebeurt.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

De toekomst als ontsnappingsmogelijkheid uit het onbevredigende heden

In de normale, met verstand geïdentificeerde ofwel onverlichte bewustzijnstoestand worden de kracht en oneindige creatieve mogelijkheden die verborgen liegen in het Nu, volkomen verduisterd door de psychologische tijd. Je leven verliest dan zijn levendigheid, frisheid, het besef van het wonder. De oude patronen van denken, emoties, gedrag, reacties en verlangens manifesteren zich dan in eindeloze herhaling als en script in je hoofd waaraan je en soort van identiteit kunt ontlenen maar dat de werkelijkheid van het Nu volkomen verbergt. Het verstand schept dan een obsessie voor de toekomst als ontsnappingsmogelijkheid uit het onbevredigende heden.

Negativiteit en lijden hebben hun wortels in de tijd

Maar het geloof dat de toekomst beter is dan het heden is niet altijd een illusie. Het heden kan afschuwelijk zijn, en dan kan het in de toekomst beter worden, en vaak gebeurt dat ook.

Meestal is de toekomst een replica van het verleden. Oppervlakkige veranderingen zijn mogelijk, maar echte veranderingen zijn zeldzaam.

Je kunt tien miljoen euro winnen in de loterij, maar een dergelijke verandering gaat niet erg diep. Je zou gewoon volgens dezelfde geconditioneerde gedragspatronen blijven gedragen, maar dan in wat luxueuzere omstandigheden.

Onbehagen, vrees, spanning, stress, zorgen – allemaal vormen van angst – worden veroorzaakt door een overmaat aan toekomst en een te kort aan aanwezigheid. Schuldgevoelens, spijt, wrok, grieven, treurigheid, bitterheid, en elke vorm van niet kunnen vergeven worden veroorzaakt door een overmaat aan verleden en een te kort aan aanwezigheid.

Misschien vind je het moeilijk om te zien dat de tijd de oorzaak is van je lijden of van je problemen. Je gelooft dat ze veroorzaakt worden door bepaalde situaties in je leven en vanuit het conventionele standpunt bekekenen is dat ook juist. Maar zolang je niet hebt afgerekend met de fundamentele problemenveroorzakende verstorende werking van het verstand – namelijk zijn gehechtheid aan verleden en toekomst en te ontkennen van het Nu – zijn de problemen gewoon inwisselbaar. Als al je problemen en de waargenomen oorzaken van je lijden of ongelukkigheid vandaag als toverslag uit je leven zouden verdwijnen maar je bent niet aanweziger of bewuster geworden, dan zou je al snel weer met net zulke problemen, net zulk lijden opgeschept zitten.

Aanwezigheid is de sleutel tot vrijheid.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

Toegang krijgen tot de macht van het Nu

Als je je overdreven concentreert op het doel, bv omdat je streeft naar geluk, vervulling of  er een dieper zelfgevoel aan wilt ontlenen dan is je levensreis geen avontuur  meer maar een obsessieve behoefte om iets te bereiken, een geslaagd man-veouw te worden.

Met de tijdloze dimensie komt er een weten dat de heiligheid en het mysterie van het leven niet vernietigd maar een diepe liefde en eerbied heeft voor al wat is . Een weten waarvan het verstand niets weet. Mijn verstand kan jou niet kennen, alleen etiketten, oordelen, feiten en meningen over jou.

Wees aanwezig

Je hebt een glimp opgevangen hoe het tijdloze je waarneming kan veranderen. Maar je ervaring, hoe mooi of diep ook, is niet genoeg. Wat nodig is is een permanente verschuiving in bewustzijn.

Breek met het oude patroon van ontkenning van een verzet tegen het huidige moment. Maak er een gewoonte van om je aandacht terug te trekken uit verleden en toekomst wanneer je die niet nodig hebt.

Stap zo veel als in het dagelijks leven mogelijk is uit tijdsdimensie. Als je het moeilijk vindt het Nu direct te betreden, begin dan met het waarnemen van de gebruikelijke neiging van je verstand om aan het Nu te willen ontsnappen. Je stelt dan vast de toekomst als beter ofwel als slechter dan het heden wordt voorgesteld. Als de toekomst verbetering lijkt te brengen, vervult dat je met hoop of plezierige verwachtingen. Als die als slechter wordt voorgesteld, word je bezorgd. In beide gevallen gaat het om een illusie.

Door zelfobservatie komt er automatisch meer aanwezigheid in je leven.

Op het moment dat je beseft dat je niet aanwezig bent, ben je aanwezig.

Wanneer je in staat bent je verstand te observeren, zit je er niet meer in gevangen.

Je moet aanwezig zijn als de toeschouwer van je verstand – de toeziende aanwezigheid – zowel van je gedachten en emoties als van je reacties in allerlei situaties. Je moet ten minste zo geïnteresseerd zijn in je reacties als in de situatie of persoon die deze reactie bij je opriep.

Let er ook op hoe vaak je met je aandacht in het verleden of de toekomst bent. Veroordeel of analyseer niet wat je waarneemt. Observeer de gedachte, voel de emotie, observeer de reactie. Je voelt dan iets dat sterker is dan al die dingen die je waarneemt: de stilte, de zwijgende toekijker.

Je hebt een grote mate van aanwezigheid nodig als bepaalde situaties en reactie uitlokken met een sterke emotionele lading, bv wanneer je zelfbeeld bedreigd wordt, je voor een uitdaging wordt geplaatst die angst opwekt, als ‘alles mis gaat’ of  als een emotioneel complex uit het verleden boven komt drijven. In zulke gevallen ben je geneigd ‘onbewust’ te worden. De reactie of emotie neemt de leiding van je over: je ‘wordt’ die reactie of emotie. Je leeft die uit. Je rechtvaardigt, doet iets verkeerds, valt aan, verdedigt … Alleen ben jij dat niet, het is het verstand in zijn gebruikelijke overlevingstoestand.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

Liefde voor wat er is

July 7, 2013

De mensen zoeken een plek om zich terug te trekken, op het platteland, aan zee, in de bergen maar nergens kan een mens zich rustiger en ongestoorder terugtrekken dan in zijn eigen ziel.

Liefde voor wat er is

Marcus Aurelius schreef  in de traditie ven de Griekse stoa. Volgens het stoïcisme is alles wat er in de wereld gebeurd al bepaald. Wij hebben alleen invloed op hoe we op gebeurtenissen reageren. Een cruciale levenshouding in deze filosofie is onverschillig staan tegenover wat onverschillig is. Armoede, rijkdom, ziekte en gezondheid, ze zijn niet goed of slecht, ze zijn onverschillig.

Zuiver je oordelen en alles komt goed. Herzie je meningen en je bent veilig.

Vrijwel alles waar wij ons dag in dag uit voor uitsloven en druk om maken, waar wij vergeefs op hopen en stiekem om bidden, ligt buiten onze invloed. In plaats daarvan zou onze aandacht moeten uitgaan naar wat we wel in onze macht hebben. Onze gedachten. De daden van onze ziel; oordelen of niet oordelen, verlangen of niet verlangen.

Filosofie van ‘Liefde voor wat er is’ betekent er niet naar streven dat de dingen gebeuren zoals jij wilt, maar accepteren dat ze gebeuren zoals het lot het wil. Levens volgens de stoa betekent JA zegen tegen het universum. Als iets je dwars zit, is omdat je vergeten bent dat alles gebeurt in overeenstemming met de universele natuur.

Ziekte of verlies hebben we niet in de hand, het waardig dragen ervan wel.

De natuur doet niets liever dan veranderen. Het lot welkom heten. Ook, of misschien wel juist, als het pijn doet.

Marcus: Alles wat in overeenstemming met jou is, o wereld, is in overeenstemming met mij. Niets wat voor jou op het juiste moment gebeurt, komt voor mij te vroeg of te laat.

Alles wat de mens overkomt, behoort tot wat menselijkerwijs mogelijk is, net zoals een os alleen dingen ervaart die bij de natuur van een os passen, en een steen dat wat bij een steen hoort. De natuur doet je niets aan wat jij niet kunt verdragen.

Hoe komt het dat we onszelf meest liefhebben en toch, als het over onszelf gaat, minder warden hechten aan ons eigen oordeel dan aan dat van anderen?

Laat je je niet door de andermans mening besmeuren. Verdoe je tijd niet met anderen, tenzij het is om hen te helpen.

Wees als een rotsblok waar de golven op breken. Onwrinkbaar. Het water eromheen komt tot rust.

Wat in hemzelf kolkte, probeerde hij -Marco te beteugelen; zijn opvliegende aard, zijn verliefdheden. Steeds wees hij zichzelf op zijn sterfelijkheid; ‘Het leven dat we leiden is kort, en klein is onze plek op aarde’, ‘Leef niet als je duizend jaar te leven hebt’. Elke dag beleven alsof het de laatste is, is de kortste weg naar een leven in het heden, zonder haast in je oordeel, zonder onwaarheid in je spreken. Als het niet waar is, zeg het dan niet. Als het niet juist is, doe het dan niet.

Het heden is het enige wat we kunnen verliezen.

Marcus Aurelius

marcus-aurelius-quotes-20

by Rigi

 

Identificatie van het ego met het pijnlichaam

Als je het basisprincipe begrijpt van het aanwezig–zijn als de toeschouwer van wat er binnen in je gebeurt, en je ‘begrijpt’ het door het ervaren, heb je het krachtigste hulpmiddel voor persoonlijk verandering tot je beschikking.

Je zult op intense innerlijke weerstand stuiten als je werkt aan het opgeven van de identificatie met je pijn. Dat kan vooral gebeuren als je je een groot deel van je leven sterk met je emotionele pijnlichaam geïdentificeerd hebt en je er je zelfgevoel grotendeels of helemaal aan ontleent. Dat betekent dat je aan het pijnlichaam een ongelukkig zelf hebt ontleend. In dat geval roept de onbewuste angst voor het verlies van je identiteit een sterke weerstand tegen het opheffen van de identificatie op. Je hebt liever pijn (bent het pijnlichaam) dan de sprong in het onbekende te wagen en het verlies van het ongelukkige zelf te riskeren. Als je dit herkent, ga dan deze weerstand in jezelf waarnemen. Observeer de gehechtheid aan je pijn, de dwangmatige behoefte om erover te praten of eraan te denken. De weerstand verdwijnt als je hem bewust maakt. Je kunt vervolgens je aandacht richten op je pijnlichaam, aanwezig blijven als getuige en met omzetting ervan beginnen.

Alleen jij kunt dit doen. Niemand kan het voor  je doen. Maar als je het geluk hebt iemand te kennen die bewust is en je kunt je geregeld in die toestand van aanwezigheid bij zo iemand aansluiten, kan dat helpen het proces te versnellen. Op die manier word je eigen licht al snel sterker. Als een blok hout dat net is begonnen te branden tegen een fel brandend blok wordt aangelegd en na een tijdje weer weggehaald wordt, brandt het eerste blok veel feller. Het is tenslotte hetzelfde vuur.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Pijn uit het verleden: oplossen van het pijnlichaam

Zolang je geen toegang kunt krijgen tot de macht van het Nu, laat elke emotionele pijn die je ervaart een residu van pijn achter dat in je voortleeft. De pijn vermengt zich met de pijn uit het verleden die er al was en nestelt zich in je geest en je lichaam. Daarbij zit natuurlijk ook de pijn die je als kind hebt ervaren.

Deze opgehoopte pijn is en veld van negatieve energie dat je lichaam en geest bezet. Het onzichtbare opzichzelfstaande entiteit. Het is het emotionele pijnlichaam. Het kent twee toestanden: sluimerend en actief. Een pijnlichaam kan negentig procent van de tijd sluimeren. maar bij heel ongelukkige mensen kan het wel 100 procent van de tijd actief zijn. Sommige mensen leven bijna helemaal door hun pijnlichaam, terwijl andere het misschien alleen in bepaalde situaties ervaren, bv in persoonlijke relaties of bij pijn van vroeger, een verlies of verlaten zijn, lichamelijke of emotionele gekwetstheid enz. Willekeurige gebeurtenissen kunnen het pijnlichaam activeren, maar vooral gebeurtenissen die resoneren met een pijnpatroon uit je verleden. Als het op het punt staat uit zijn sluimertoestand te ontwaken, kan een gedachte of een onschuldige opmerking van iemand anders die dicht bij je staat het al activeren.

Sommige pijnlichamen zijn hardnekkig maar betrekkelijk onschuldig. Andere zijn gemene en vernietigende monsters, echte demonen. Sommige zijn gewelddadig op lichamelijk gebied, andere in emotioneel opzicht. Sommige vallen mensen aan in je omgeving of die je na staan, andere vallen jouzelf, hun gastheer of –vrouw, aan. De gedachten en gevoelens die je o zo’n moment over je leven hebt, worden dan heel negatief en destructief voor jezelf. Op deze manier ontstaan veel ziekten en ongelukken.

Let op elk teken van ongelukkigheid bij jezelf, in welke vorm dan ook; want dat kan het ontwakende pijnlichaam zijn. Het kan de vorm aannemen van irritatie, ongeduldigheid, een sombere stemming, het verlangen pijn te doen, woede, razernij, depressie, de behoefte aan meer drama in je relatie en ga zo maar door.

Grijp het op het moment dat het uit zijn sluimertoestand ontwaakt.

Het pijnlichaam wil overleven, net zoals elk ander bestaand wezen, en het kan alleen overleven als het zover krijgt dat je je er onbewust mee identificeert. Dan kan het opstaan, je overnemen, ‘jou worden’ en door jou leven. Het moet door jou zijn ‘voedsel’ krijgen. Het voedt zich met ervaringen die doortrokken zijn van zijn eigen soort energie en met alles wat verdere pijn teweegbrengt, in welke vorm dan ook: woede, vernietigingsdrang, haat, rouw, emotionele scènes, geweld en zelfs ziekte. Het pijnlichaam schept dus zodra het de controle over je heeft gekregen een situatie in je leven die doortrokken is van zijn eigen soort energie, zodat het zich daarmee kan voeden. Pijn kan zich alleen maar voeden met pijn, niet met vreugde. Die is voor pijn volkomen onverteerbaar.

 

 

Alleenzijn doet pijn

April 9, 2013

Op een sprookjesachtige avond zul je je ideale partner ontmoeten, die in al je behoeften voorziet en al je dromen in vervulling brengt. Mis! Deze fantasie, waar liedjesschrijvers en dichters zo graag op voortborduren, is gebaseerd op herinneringen aan de baarmoeder, waar we zo veilig en één met onze moeder waren. Het is geen wonder dat we ons hele leven ernaar hunkeren naar die plek terug te keren. Maar om het keihard te stellen: dat is een kinderdroom. En het is verbazingwekkend hoe hardnekkig we ons, oog in oog met de realiteit, eraan vastklampen.

Niemand, je huidige partner niet en ook een droompartner van de toekomst niet, heeft de plicht jou het geluk op een presenteerblaadje aan te reiken–dat zouden ze ook niet kunnen, al zouden ze het willen.

De ware liefde komt niet als je probeert je innerlijke armoede op te heffen door afhankelijk te zijn van een ander, maar als je je eigen innerlijke rijkdom en volwassenheid ontwikkelt. Dan heb je zoveel liefde te geven dat je vanzelf minnaars aantrekt. Dit is door de eeuwen heen keer op keer gezegd. Alle religieuze mensen hebben dit gezegd:

‘Alleen komen we ter wereld, alleen moeten we weer vertrekken.’

‘Al het samenzijn is een illusie.’

Het idee van samenzijn komt alleen maar in ons op omdat we alleen zijn, en dat alleenzijn doet pijn.

We willen ons alleenzijn verdrinken in relaties met anderen … Daarom raken we zo verstrikt in de liefde.

Normaal denk je dat je verliefd bent geworden op een man of vrouw omdat hij of zij een mooi mens is. Dat is niet waar. De waarheid is juist het tegendeel: je bent verliefd geworden omdat je niet alleen kunt zijn. Je zou toch wel verliefd zijn geworden. Je wilde jezelf op de een of andere manier ontlopen. En er zijn mensen die niet verliefd worden op vrouwen of mannen–zij worden verliefd op geld. Ze storten zich in geldzaken of streven naar macht, ze worden politicus. Dat is ook om je alleenzijn te ontlopen.

Als je de mens gadeslaat, als je jezelf intens gadeslaat, zul je versteld staan: al je activiteiten kunnen tot één enkele bron worden herleid. Die bron is dat je bang bent om alleen te zijn. Al het andere is maar een excuus.

De ware oorzaak is dat je je heel erg alleen voelt.

Alle begeerte komt voort uit het verstand dat verlossing of vervulling zoekt in dingen buiten zichzelf.

Zolang ik mijn verstand ben, ben ik die begeerten, die behoeften, banden en aversies, verlangen naar bevrijding of verlichting een hunkeren naar vervulling of vervolmaking in de toekomst. Streef daarom niet naar bevrijding van begeerte. Word aanwezig. Je hoeft er alleen maar te zijn als waarnemer van het verstand.

De mensen zijn in de greep van emotionele pijn afgesneden van de Bron en van elkaar.

Pijn is onvermijdelijk zolang je je met je verstand identificeert, zolang je geestelijk gesproken onbewust bent.

Wrok, haat, zelfmedelijden, schuldgevoel, boosheid, depressie, jaloezie, ezv, zijn allemaal uitingen van pijn. En elk plezier of emotioneel hoogtepunt draagt de kiem van pijn in zich als zijn onafscheidelijke tegenpool, die zich na verloop van tijd manifesteert.

Veel mensen weten ook uit ervaring hoe makkelijk een persoonlijke relatie van een bron van plezier kan veranderen in een bron van pijn. Vanuit een hoger standpunt bekeken zijn de positieve en negatieve polariteiten de twee zijden van een en dezelfde munt, zijn ze allebei onderdeel van de onderliggende pijn die onlosmakelijk verbonden is met de met het verstand geïdentificeerde ikzuchtige toestand van het bewustzijn.

Deze pijn kent twee niveaus: de pijn die je nu maakt en de pijn uit het verleden, die nog in je geest in lichaam voortbestaat. Het gaat om ophouden met het veroorzaken van nieuwe pijn en het laten verdwijnen van pijn uit het verleden.

Creëer geen pijn meer in het Nu

Innerlijke bevrijding ven uiterlijke omstandigheden

Het grootste deel van de pijn die mensen lijden is niet nodig. Het ontstaat vanzelf zolang het niet – waargenomen verstand je leven beheerst.

De pijn die je nu schept neemt altijd de vorm aan van niet-aanvaarden, de vorm van een onbewuste weerstand tegen wat is.

De intensiteit van de pijn hangt af van de mate van weerstand tegen het huidige moment en die hangt op zijn beurt weer af van de mate waarin je je met je verstand identificeert.

Het verstand probeert altijd het Nu te ontkennen en eraan te ontsnappen.

Hoe meer je je met je verstand identificeert, des te meer je lijdt.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Het verstand omvat niet alleen het denken. De emoties, ook alle onbewuste mentaal – emotionele reactiepatronen, horen er toe.

Een emotie ontstaat op de plaats waar verstand en lichaam elkaar ontmoeten en is de reactie van het lichaam op het verstand; je zou ook kunnen zeggen: een afspiegeling van het verstand in het lichaam.

Een gedachte aan iemand aanvallen of een vijandige gedachten bouwt energie op in het lichaam die we woede noemen. Het lichaam bereidt zich voor om te vechten. Door de gedachte dat je bedreigd wordt, lichamelijk of psychisch, trekt het lichaam zich samen, en dat is de lichamelijke kant van wat we angst noemen. Uit onderzoek is gebleken dat sterke emoties zelfs veranderingen in de biochemie van het lichaam teweegbrengen. Deze biochemische veranderingen vertegenwoordigen het lichamelijke of materiële aspect van de emotie. Je bent niet bewust van al je gedachtepatronen, en vaak word je je van emoties alleen bewust door ze te observeren.

Hoe meer je je identificeert met je denken, voorkeuren en afkeuren, oordelen en interpretaties hoe minder je aanwezig bent als het toekijkende bewustzijn, des te sterker de emotionele lading gewoonlijk is, of je daar nu bewust bent of niet. Als je je emoties niet kunt voelen, als je ervan afgesneden bent, ervaar je ze uiteindelijk alleen nog lichamelijk, als een lichamelijk probleem of symptoom.

Terwijl een gedachte in je hoofd zit heeft een emotie en sterk lichamelijke component. Die voel je vooral in het lichaam.

Je kunt die emotie daar laten zijn zonder je erdoor te laten beheersen.

Dan ben je de emotie niet meer; je bent de toeschouwer, de waarnemende aanwezigheid.

De emotie wil je in haar macht krijgen en slaagt daar meestal in, tenzij je over voldoende aanwezigheid beschikt. Als je door gebrek aan alertheid in een onbewuste identificatie met de emotie wordt getrokken, wat heel gewoon is, wordt de emotietijdelijk ‘jij’. Vaak ontstaat er een vicieuze cirkel tussen gedachte en emotie; ze voeden elkaar. Het gedachtepatroon schept een uitvergroot beeld van zichzelf in de vorm van een emotie en de trillingsenergie van de emotie blijft het oorspronkelijke gedachtepatroon ven energie voorzien. Door in gedachte bij de situatie, de gebeurtenis of de persoon te blijven die de waargenomen oorzaak van de emotie was, geven de gedachten voedsel aan de emotie, die op haar beurt kracht geeft aan de gedachten, ezv.

De pijn wordt groter naarmate het verstand harder vecht om van de pijn af te komen.

Bij elke onderbreking van de gedachtestroom is een glimp van liefde en vreugde en een kort moment van diepe vrede mogelijk. Bij de meeste mensen treden die onderbrekingen zelden en alleen toevallig op, wanneer het verstand even ‘sprakeloos’ is, wat soms ontstaat bij het ervaren van grote schoonheid, bij extreem zware lichamelijke inspanningen en zelfs bij groot gevaar. Opeens is de innerlijke stilte daar. En binnen die stilte is er een subtiele maar intense vreugde, er is liefde en vrede.

Gewoonlijk duren zulke momenten niet lang omdat het verstand al snel weer de lawaaiige activiteit hervat die wij denken noemen. Liefde, vreugde en vrede kunnen niet tot bloei komen zolang je jezelf niet van de heerschappij van het verstand bevrijd hebt.

Niet denken_in het moment zijn

De ondergaande zon kun je een moment van zo’n schoonheid schenken, dat je er even sprakeloos van bent en er als verlamd naar staat te kijken. De pracht van het moment maakt zo’n indruk op je, dat het verstand even zwijgt, zodat het je niet in gedachte naar een andere plaats kan toveren dan het hier-en-nu.

In het stralende licht gaat er als het ware een deur open naar een andere werkelijkheid die er altijd is maar die we zelden waarnemen. Maslow noemt dit ‘piekervaringen’, omdat ze de hoogtepunten van het leven uitmaken waarin we tot onze vreugde de beperkingen van het wereldse en gewone leven ontstijgen. Bij deze euforische gelegenheden vang je een glimp op van het eeuwige rijk van Zijn. Ook al duurt het maar even, je bent thuisgekomen bij je Ware Zelf.

Onze neiging de weg van de minste weerstand te kiezen door niet volledig aanwezig te zijn in het heden, schept een leegte.

Zolang je het verkeerde in je zelf niet als verkeerd onderkent – als wat je niet bent – is een blijvende verandering onmogelijk en raak je uiteindelijk weer verstrikt in een illusie en een vorm van pijn.

Je bent niet je denken

Alle mensen die hun werkelijke rijkdom, namelijk de vreugde van het Zijn en de diepe vrede die daarmee samengaat, nog niet gevonden hebben, zij bedelaars, ook al beschikken ze over grote aardse rijkdom. Ze zoeken buiten zichzelf naar een beetje plezier of bevrediging, naar bevestiging, veiligheid of liefde, terwijl ze in zichzelf een schat meedragen die veel groter is dan alles wat de wereld te bieden heeft.

De verlichting – het einde van het lijden is je natuurlijke staat van eenheid met Zijn. Het is een staat van verbondenheid met iets dat onvernietigbaar is.

Het onvermogen om die verbondenheid te voelen wekt de illusie op dat je afgesneden bent van jezelf en van de wereld om je heen. Dan zie je jezelf, bewust of onbewust, als een geïsoleerd fragment.

Het besef ik ben dat voorafgaat aan het ik ben dit of ik ben dat is een kleine stap naar de ervaring van Zijn.

Niet kunnen ophouden met denken is een afschuwelijke kwelling. Dit onophoudelijke mentale lawaai verhindert dat je het rijk van de stilte in je vindt dat onafscheidelijk is van Zijn.

Verlichting is een toestand van heel zijn. Eén met de wereld, en met je diepste zelf. Verlichting is einde van het lijden en van het voortdurende conflict tussen binnen en buiten, en het einde van de van de afschuwelijke verslaving aan onophoudelijk denken.

De identificatie met je verstand schept een ondoorzichtig scherm van concepten, etiketten, beelden, woorden, oordelen en definities dat elke echte relatie in de weg staat. Het komt tussen jou en jezelf, tussen jou en je medemensen, tussen jou en de natuur, tussen jou en God.

Het begin van de vrijheid is het besef dat je niet de denker bent

Als je dat weet, kun je de denker waarnemen. Op dat moment wordt er een hoger bewustzijnniveau actief. Je besef dat alle dingen die echt belangrijk zijn – schoonheid, liefde, creativiteit, vreugde, innerlijke vrede – uit iets voortkomen dat het verstand te boven gaat. Je begint te ontwaken.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Sommige pijnlichamen reageren op maar één soort trigger of situatie, die dan gewoonlijk resoneert met een bepaald soort in het verleden ondergane pijn.

Het pijnlichaam als bewustmaker

Het pijnlichaam bezet je verstand, beheerst je denken en verstoort je relaties. Het maakt je vaak onbewust, spiritueel gesproken, wat betekent: helemaal geïdentificeerd met verstand en emotie.

De monsterverbond; als je in de macht raakt van het pijnlichaam en je het niet doorzit, wordt het deel van je ego.

Mensen met een sterk pijnlichaam bereiken vaak een punt waarop ze gaan voelen dat hun leven ondraaglijk wordt, dat ze niet nog meer pijn, niet nog meer drama willen.

Je bevrijden van het pijnlichaam

Het is niet het pijnlichaam maar de identificatie ermee die je lijden veroorzaakt dat je je zelf en anderen aandoet.

Niet het pijnlichaam maar de identificatie ermee dwingt je het verleden opnieuw te beleven en houdt je in een toestand van onbewustheid.

Als het pijnlichaam actief is, moet je weten dat wat je voelt het pijnlichaam in je is. Dat weten is alles wat je hoeft te doen om de identificatie ermee te doorbreken. Het weten voorkomt dat oude emoties opstijgen naar je hoofd en niet alleen de interne dialoog gaat beheersen maar ook je daden en je omgang met andere mensen.

De emotie is niet wat je bent.

Als je het pijnlichaam voelt, moet je niet de fout maken te denken dat er iets mis is met je. Het ego is er gek op een probleem van je zelf te maken. Het weten moet gevolgd worden door aanvaarding. Iets anders zal het opnieuw verduisteren. Aanvaarding betekent dat je toelaat dat je voelt wat je op dat moment voelt.

Ontdekken wie je echt bent

Gnothi seauton – Ken uzelf. Wat de woorden impliceren is: voordat je een andere vraag stelt, moet je eerst de meest fundamentele vraag van je leven stellen: wie ben ik?

Onbewuste mensen – en veel mensen blijven hun hele leven onbewust, gevangen in hun ego – vertellen je snel wie ze zijn: hun naam, hun beroep, hun levensverhaal, de vorm of toestand van hun lichaam, en alles waarmee ze zich verder nog kunnen identificeren. Jezelf kennen gaat veel dieper dan het aanvaarden van een verzameling ideeën. Jezelf kennen betekent geworteld te zijn in Zijn in plaats van verdwaald te zijn in je verstand.

Wie je denkt te zijn

Je besef van wie je bent bepaalt wat je als je behoeften ziet en wat belangrijk voor je is in het leven – en wat belangrijk voor je is heeft het vermogen je te schokken en verontrusten. Je kunt dit gebruiken als een criterium om te ontdekken hoe diep je jezelf kent. Wat belangrijk voor je is, is niet noodzakelijk wat je zegt of gelooft, maar wat je daden en onthullen als iets belangrijk en serieus voor je is. Misschien moet je dus jezelf de vraag stellen: welke dingen schokken en verontrusten me? Als kleine dingen het vermogen hebben je rust te verstorten, is wie je denkt te zijn precies dat: klein. Dat wordt je onbewuste geloof. Wat zijn de kleine dingen? Uiteindelijk zijn alle dingen klein omdat alle dingen voorbijgaan.

Je kunt zeggen: ‘Ik ben onsterfelijke geest’ of ‘Ik ben moe van deze wereld en verlang allen naar rust’ – tot de telefoon rinkelt. Slecht nieuws: de transactie gaat niet door, de auto is gestolen, het reisje is geannuleerd, het contract is opgezegd, je partner heeft je verlaten, ze willen meer geld, ze zeggen dat het jouw schuld is. Opeens komt er een golf van woede of angst op. Je stem krijgt iets hards: ‘Ik kan het niet meer aan.’ Je beschuldigt en verwijt, valt aan, verdedigt of rechtvaardigt jezelf, en dat alles gebeurt op de automatische piloot. Het is duidelijk dat er iets veel belangrijker voor je is dan de innerlijke rust die volgens jou een moment geleden nog alles was wat je wilde, en een onsterfelijke geest ben je ook niet meer. De transactie, het geld, het contract, het verlies of dreiging van verlies zijn belangrijker. Voor wie? Voor de onsterfelijke geest die je zei te zijn? Nee, voor mij. Het kleine ‘mij’ dat streeft naar veiligheid of bevrediging in dingen die voorbijgaan en bang en boos wordt als het er niet in slaagt die te vinden.

Als vrede echt is wat je wilt, kies je voor vrede.

Als vrede meer voor je zou betekenen dan al het andere en je werkelijk wist dat je geest bent en niet en klein ik, zou je niet – reactief en volkomen alert blijven wanneer je geconfronteerd wordt met problematische mensen of situaties. Je zou de situatie onmiddellijk aanvaarden en er daardoor één mee worden in plaats van je ervan los te maken. Dan zou er uit je alertheid en antwoord komen. Wie je bent (bewustzijn) en niet wie je denkt te zijn (een klein ik) zou dan antwoorden. Het zou krachtig en effectief zijn en geen mensen of situaties in een vijand veranderen.

Alleen als je je verzet tegen wat er gebeurt, ben je overgeleverd aan wat er gebeurt, en bepaalt de wereld je geluk en ongeluk.

Niemand kan je vertellen wie je bent. Dat zou gewoon weer een concept zijn, dus het zou je niet veranderen. Wie je bent heeft geen geloof nodig.

In feite is elke overtuiging een hindernis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Het pijnlichaam van kinderen manifesteert zich soms door en slecht humeur, huilbuien en woede-uitbarstingen. ‘Waar komt al dat ongelukkig – zijn vandaan?’ vragen ze de ouders zich af. Het kind kan pijn hebben overgenomen van het pijnlichaam van zijn ouders, en dan zien de ouders in het kind een afspiegeling van wat er ook in henzelf zit. Hooggevoelige kinderen worden bijzonder sterk beïnvloed door het pijnlichaam van hun ouders. Het moeten zien van het intense drama van hun ouders doet ze bijna ondraaglijke pijn; vaak groeien juist deze hooggevoelige kinderen op tot volwassenen met een zwaar pijnlichaam. Kinderen laten zich niet voor de gek houden door ouders die proberen hun pijnlichaam voor hen te verbergen en tegen elkaar zeggen: ‘We moeten geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn.’ Dat houdt meestal in dat terwijl de ouders beleefd met elkaar praten, het huis doortrokken is van negatieve energie. Ongedrukte pijnlichamen zijn buitengewoon giftig, nog giftiger dan wanneer ze openlijk actief zijn, en dat psychische vergif wordt door kinderen opgenomen en draagt bij aan de ontwikkeling van hun eigen pijnlichaam.

Als het kind een aanval van zijn pijnlichaam heeft, kun je niet veel anders doen dan tegenwoordig blijven, zodat je je niet laat verleiden tot een emotionele reactie. Het pijnlichaam van het kind zou zich daar alleen maar mee voeden. Pijnlichamen kunnen enorm dramatisch zijn. Laat je niet meeslepen door het drama. Als het pijnlichaam werd opgewekt doordat het kind zijn zin niet kreeg, geef dan nu niet aan die eisen toe. Anders leert het kind daarvan: hoe ongelukkiger ik word, des te groter de kans dat ik krijg wat ik wil. Dat is een recept voor gestoord gedrag in de rest van het leven.

Je houding moet belangstellend en nieuwsgierig zijn en niet kritisch of veroordelend. Niets anders dan open, alert, intens tegenwoordig zijn – tegenwoordig met elke cel in mijn lichaam. Observeren zonder erbij te denken of  te oordelen en luisteren in stilte zonder mentaal commentaar te geven!!  Het denkende verstand kan Tegenwoordigheid niet begrijpen en interpreteert hat daarom vaak verkeerd. Het zegt dat je harteloos bent, afstandelijk, geen mededogen hebt, geen contact hebt.

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

Hoe het pijnlichaam zichzelf vernieuwt

Het pijnlichaam is een uit emoties bestaande entiteit. Het heeft zijn eigen primitieve intelligentie, zoals van een slim dier, en zijn intelligentie is hoofdzakelijk gericht op overleving. Net als alle levensvormen moet het zich regelmatig voeden. Voor het pijnlichaam is elke emotioneel pijnlijke ervaring bruikbaar als voedsel. Daarom gedijt het zo goed op negatief denken en op drama in relaties. Het pijnlichaam is een verslaving aan ongelukkig – zijn.

Je schrikt misschien als je voor het eerst beseft dat er iets in je zit dat geregeld emotionele negativiteit, ongelukkig – zijn nastreeft.

Als het ongelukkig – zijn je eenmaal in zijn macht heeft, wil je er niet alleen geen eind aan maken, maar wil je zelfs andere mensen zich net zo ellendig laten voelen, zodat je je kunt voeden met hun negatieve emotionele reacties. Voor pijnlichaam is pijn genoot. Het is een soort psychische parasiet.

Hoe het pijnlichaam zich voedt met je gedachten

Het pijnlichaam ontwaakt uit zijn sluimertoestand als het honger krijgt. Het kan op een willekeurig moment door een gebeurtenis worden geactiveerd. Het kan iets wat iemand zegt of doet als trigger gebruiken. Als je alleen woont voedt het pijnlichaam zich met je gedachten. Opeens wordt je denken heel negatief. Als het actief is dan is het een stroom van negatieve emoties.

Het kan zich niet met alle gedachten voeden. Een positieve gedachte heeft een totaal gevoelstoon dan een negatieve. Een gelukkige, positieve gedachte is onverteerbaar voor het pijnlichaam. Het is dezelfde energie, maar met een andere frequentie.

(Alle dingen zijn trillende energievelden die onophoudelijk in beweging zijn.)

Hoe het pijnlichaam zich voedt met drama

Als er wel andere mensen in de buurt zijn, bij voorkeur je partner of een nauwe verwant, probeert het pijnlichaam zo iemand te provoceren om zich met het daaropvolgende drama te kunnen voeden. Pijnlichamen zijn gek op intieme relaties, en families omdat ze daarin het grootste deel van hun voedsel krijgen. Het is moeilijk om weerstand te bieden aan het pijnlichaam van iemand anders als dat vastbesloten is je tot een reactie te verleiden. Instinctief kent het je zwakste, kwetsbaarste plekken. Als het de eerste keer niet slaagt, probeert het het gewoon opnieuw.  Het pijnlichaam van de ander wil dat van jou wekken zodat beide pijnlichamen elkaar van energie kunnen voorzien.

Het is voor een kind bijna onverdraaglijk pijnlijk om getuige te moeten zijn van het emotionele geweld van de pijnlichamen van zijn ouders, en toch is dat het lot van miljoenen kinderen overal op aarde. Dat is ook een van de belangrijkste manieren waarop het pijnlichaam van generatie op generatie wordt overdragen.

De meeste pijnlichamen willen zowel toebrengen als ondergaan. In alle gevallen voeden ze zich met geweld, of dat nu emotioneel of lichamelijk geweld is. Sommige stellen die denken dat ze ‘verliefd’ zijn, voelen zich in werkelijkheid tot elkaar aangetrokken doordat hun pijnlichamen elkaar aanvullen.

In intieme relaties zijn pijnlichamen vaak slim genoeg om zich schuil te houden tot je begint samen te wonen en bij voorkeur een contract hebt getekend, waardoor je je verplicht de rest van je leven bij deze persoon te blijven.

Je trouwt niet alleen met je aanstaande man, maar ook met zijn pijnlichaam – en hij met dat van jou. Het zou moeilijk zijn een partner te vinden die geen pijnlichaam torst, maar het is wel verstandig iemand te kiezen met een niet al te dicht pijnlichaam.

Dichte pijnlichamen

Sommige mensen lopen rond met een dicht pijnlichaam dat nooit helemaal gaat slapen. Sommige van die mensen raken betrokken bij langdurige en uiteindelijk zinloze conflicten of rechtszaken met organisaties of individuen. Onbewust van de pijn die ze in zich dragen projecteren ze de pijn door hun reactie op gebeurtenissen en situaties.  Door een volkomen ontbreken van zelfbewustzijn zien ze geen verschil tussen een gebeurtenis en hun reactie op die gebeurtenis. Onbewust van hun eigen toestand weten ze niet eens dat ze diep ongelukkig zijn, dat ze lijden.

Sommige mensen met een dicht pijnlichaam worden activist en gaan ergens voor vechten. Dat kan voor een goede zaak zijn, en soms weten ze aanvankelijk veel te bereiken, maar de negatieve energie die stroomt in wat ze zeggen en doen en hun onbewuste behoefte aan vijanden en conflicten wekken steeds meer weerstand op tegen de zaak waar ze zich voor inzetten.

Uitbreken

Het begin van de bevrijding van het pijnlichaam ligt allereerst in het besef dat je een pijnlichaam hebt. Dan, belangrijker, in je vermogen tegenwoordig genoeg, alert genoeg, te blijven om het pijnlichaam in jezelf op te merken als een zware instroom van negatieve emoties wanneer het actief wordt. Als het herkend wordt, kan het zich niet meer voor jou uitgeven en door jou leven en zich vernieuwen. Je denken wordt niet meer verduisterd door emoties; je huidige waarneming wordt niet meer verwrongen door het verleden. Negatieve trillingsfrequentie wordt omgezet in brandstof van bewust zijn. Dat verklaart dat de meest van wijze en verlichte mensen ooit een zwaar pijnlichaam hadden.

Ongeacht wat je zegt of doet en wat voor gezicht je de wereld laat zien, je mentaal – emotionele toestand kun je niet verbergen. Alle mensen stralen een energieveld uit dat overeenkomt met hun innerlijke toestand en de meeste mensen kunnen dat voelen. Het bepaalt in hoge mate hoe ze over die persoon denken en op hem reageren. Sommige mensen zijn zich er het duidelijkst bewust van als ze iemand voor het eerst ontmoeten, nog voordat er een woord gewisseld is. Enige tijd later gaan de woorden de relatie overheersen en met de woorden komen de rollen die mensen spelen. De aandacht verschuift dan naar het rijk van het verstand en het vermogen om het energieveld van de ander te zien neemt sterk af. Toch wordt het onbewust nog wel gevoeld.

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …