let goEgo heeft tijd nodig. Tijd behoort niet tot de fysieke wereld om je heen, ze behoort tot de psychische wereld in je, de wereld van de mind. Tijd dient enkel als een ruimte waarin het ego zich kan ontwikkelen en groeien. Als je te horen krijgt dat dit de laatste minuut van je leven is en dat je zo dadelijk doodgeschoten wordt, houdt de tijd plotseling op te bestaan. Je voel je dan beroerd.

Je kunt niet nadenken omdat je daarvoor tijd nodig hebt, toekomst nodig hebt. Hoe kun je nog wensen en hopen els er geen tijd meer is. Het is afgelopen.

Je kunt je geen grotere pijn voorstellen dan te weten dat je dood vaststaat. Wie in de gevangenis is beland en op zijn terechtstelling wacht, kan daar niets meer aan veranderen. Zijn dood staat vast. Nog even en hij moet sterven. Daarna zal voor hem geen nieuwe dag meer aanbreken. Hij heeft geen wensen meer, hij kan niet meer denken, zijn gedachten nergens meer op richten, hij kan zelfs niet meer dromen. Altijd is er die hindernis. Hij voelt een geweldige angst. Die angst is de angst van het ego. Omdat het ego het niet zonder angst kan stellen – het ego ademt in tijd, tijd is de adem van het ego.

Zolang er een dag van morgen is, is er ook het ego.

Het ideaal, het volmaakte is er al

Er bestaat geen afstand tussen zoals je bent en zoals je zult zijn. Er is geen afstand.

Geestelijke groei is niet echt een groei. De term is onjuist. Het gaat om iets dat er al was. Geestelijke groei is een onthulling. Iets dat verborgen was, komt aan het licht. Ze zeggen dat het goddelijke niet iets is dat je bereikt maar iets dat je herinnert.

Je hebt daar echt geen tijd voor nodig. Maar de mind, het ego, zegt dat er voor alles tijd nodig is, alles wat groeit vergt tijd. En als je ten offer valt aan die logische gedachte, kom je er nooit. Dan blijft je het uitstellen. Je zegt: Morgen, morgen en nog eens morgen en daardoor komt het er nooit van want morgen komt nooit.

Wegvallen van het ego

Het loslaten gebeurt altijd in het moment en altijd nu. Het gebeurt plotseling. Het is een sprong, iets dat een breuk betekent met het verleden. Alleen door wat volstrekt niet-geleidelijk is, kan het ego wegvallen. Het ego is het verleden, de ononderbroken voortzetting van, alle karma’s, alle conditioneringen, alle verlangens, alle dromen van het verleden.

Het loslaten is een discontinuïteit. Je hebt geen verleden meer, je hebt geen toekomst meer. Je bent in het hier en nu alleen. Dan kan er ook geen ego meer zijn.

Het ego kan alleen bestaan door de herinnering; wie je bent, waar je vandaan komt, bij wie je hoort, het land, de familie, de traditie, alle verdriet en vreugde – alles wat er in het verleden gebeurd is. Het ego is je buitenkant. (echte) Jij bevindt je in het centrum – egoloos.

Een kind is bij zijn geboorte nieuw en puur, zonder verleden, zonder ego. Dat maakt kinderen zo mooi. Ze hebben geen verleden. Ze kunnen niet ik zeggen want waar moeten ze dat ik vandaan halen? Het ik moet zich geleidelijk ontwikkelen. Kinderen worden opgevoed, beloond en gestraft, ze krijgen lof en afkeuring, daardoor groeit een ik. Een kind is mooi doordat het geen ik heeft. Een oude man wordt lelijk, niet door zijn gevorderde leeftijd, maar door teveel verleden, teveel ego. Een oude man kan ook mooi worden, nog mooier zelfs dan een kind, als hij het ego los kan laten. Dan vindt er plaats, een tweede jeugd.

e35a880fd17815de0a678aa8a6ef1a6e

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho … 

Strategieën van het verstand om het Nu uit de weg te gaan

Als elke cel in je lichaam zo aanwezig is dat je bruist van leven, en je voelt dat leven elk moment als vreugde van zijn, dan pas kun je zeggen dat je bevrijd bent van de tijd.

Verlies van het Nu is verlies van Zijn

Om bevrijd te zijn van de tijd moet je je bevrijden van de psychische behoefte aan het verleden omwille van je identiteit een die aan de toekomst omwille van je vervulling. Het gaat om de diepste bewustzijnsverandering die we ons voor kunnen stellen. Het gebeurt vaak door een totale overgave middenin intens lijden. De meeste mensen moeten er echter voor werken.

Eerst word je ervan bewust hoe zelden je aandacht op het nu gevestigd is. Maar alleen al te weten dat je niet aanwezig bent is al een groot succes: dat te weten is aanwezigheid – ook al duurt het in begin maar een paar seconden kloktijd voor dat het weer weg is. Dan maak je steeds vaker bewust de keuze om je aandacht te richten op het huidige moment in plaats van op het verleden of de toekomst. Je verliest het Nu en keert er weer naar terug, telkens op nieuw. Uiteindelijk verkeer je het grootste deel van de tijd in de toestand van aanwezigheid.

De meeste mensen ervaren aanwezigheid nooit of alleen incidenteel bij zeldzame gelegenheden en beseffen dan niet wat het is. De meeste mensen wisselen niet tussen onbewustheid en bewustzijn maar tussen verschillende niveaus van onbewustheid. Gewone onbewustheid betekent dat je je identificeert met je denkprocessen, emoties,  je reacties, verlangens en antipathieën. Het is geen toestand van acute pijn of ongelukkigheid maar een bijna continue laag niveau van onbehagen, ontevredenheid, verveling en nervositeit – een soort achtergrondreus. Je beseft dit waarschijnlijk niet omdat het in zo sterke mate onderdeel van je ‘gewone’ leven is, net zoals je je niet bewust bent van een voortdurend zacht achtergrondgeluid, bv het gezoem van een airconditioning, tot het ophoudt. En als het opeens stopt, geeft dat een gevoel van opluchting. Veel mensen gebruiken alcohol, drugs, seks, eten, werk, televisie kijken en zelfs boodschappen doen als een soort verdoving in een onbewuste poging om van het fundamentele onbehagen af te komen. Het enige dat je er dan nog bereikt is een uiterst kortdurende verlichting van de symptomen.

Bij de gewone onbewustheid ontstaat de ontevredenheid, die de meeste mensen beschouwen als iets dat bij het leven hoort, door het tot gewoonte geworden verzet tegen en de ontkenning van wat is. Als deze weerstand wordt geïntensifieerd door een uitdaging of bedreiging van het ego, komt er een intense negativiteit naar boven zoals woede, acute angst, agressie, depressie, enz. Diepe onbewustheid betekent meestal dat het pijnlichaam geactiveerd is en dat je je daarmee identificeert.

Als je leert de waarnemer te zijn van je gedachten en emoties, wat een essentieel onderdeel is van aanwezig – zijn, ben je waarschijnlijk verbaasd als je je voor het eerst bewust wordt van de ‘achtergrondruis’ van de gewone onbewustheid en beseft hoe weinig het eigenlijk voorkomt (als dat al gebeurt) dat je je innerlijk werkelijk op je gemak voelt. Op het niveau van het denken stuit je op een grote weerstand in de vorm van oordelen, ontevredenheid en mentale projectie weg van het Nu. Op emotionele gebied is er een onderstroom van onbehagen, spanning, verveling of nervositeit. Beide zijn aspecten van het verstand in zijn gebruikelijke verzettoestand.

Observeer de vele manieren waarop onbehagen, ontevredenheid en spanning in je opkomen door onnodig oordelen, verzet tegen wat is en ontkenning van het Nu.

Maak er een gewoonte van je mentaal-emotionele toestand door zelfobservatie in de gaten te houden.

Wees minstens zo geïnteresseerd in wat er in je omgaat als in wat er buiten je gebeurt.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – samenvattingen-essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

Alle begeerte komt voort uit het verstand dat verlossing of vervulling zoekt in dingen buiten zichzelf.

Zolang ik mijn verstand ben, ben ik die begeerten, die behoeften, banden en aversies, verlangen naar bevrijding of verlichting een hunkeren naar vervulling of vervolmaking in de toekomst. Streef daarom niet naar bevrijding van begeerte. Word aanwezig. Je hoeft er alleen maar te zijn als waarnemer van het verstand.

De mensen zijn in de greep van emotionele pijn afgesneden van de Bron en van elkaar.

Pijn is onvermijdelijk zolang je je met je verstand identificeert, zolang je geestelijk gesproken onbewust bent.

Wrok, haat, zelfmedelijden, schuldgevoel, boosheid, depressie, jaloezie, ezv, zijn allemaal uitingen van pijn. En elk plezier of emotioneel hoogtepunt draagt de kiem van pijn in zich als zijn onafscheidelijke tegenpool, die zich na verloop van tijd manifesteert.

Veel mensen weten ook uit ervaring hoe makkelijk een persoonlijke relatie van een bron van plezier kan veranderen in een bron van pijn. Vanuit een hoger standpunt bekeken zijn de positieve en negatieve polariteiten de twee zijden van een en dezelfde munt, zijn ze allebei onderdeel van de onderliggende pijn die onlosmakelijk verbonden is met de met het verstand geïdentificeerde ikzuchtige toestand van het bewustzijn.

Deze pijn kent twee niveaus: de pijn die je nu maakt en de pijn uit het verleden, die nog in je geest in lichaam voortbestaat. Het gaat om ophouden met het veroorzaken van nieuwe pijn en het laten verdwijnen van pijn uit het verleden.

Creëer geen pijn meer in het Nu

Innerlijke bevrijding ven uiterlijke omstandigheden

Het grootste deel van de pijn die mensen lijden is niet nodig. Het ontstaat vanzelf zolang het niet – waargenomen verstand je leven beheerst.

De pijn die je nu schept neemt altijd de vorm aan van niet-aanvaarden, de vorm van een onbewuste weerstand tegen wat is.

De intensiteit van de pijn hangt af van de mate van weerstand tegen het huidige moment en die hangt op zijn beurt weer af van de mate waarin je je met je verstand identificeert.

Het verstand probeert altijd het Nu te ontkennen en eraan te ontsnappen.

Hoe meer je je met je verstand identificeert, des te meer je lijdt.

by Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …