Bewust lijden

Soms moet je je de gelegenheid geven om te lijden. Het lijden kan je overvallen en het kan komen als het gevolg van je fouten. Zou het niet prachtig zijn als je je het lijden kan besparen? Nee, dan zou je je niet ontwikkelen tot echte mens en zou je oppervlakkig blijven, geïdentificeerd met de uiterlijke vorm van dingen. Het lijden dwingt je dieper te gaan. Het groot deel ervan wordt veroorzaakt door het ego, hoewel lijden het ego uiteindelijk vernietigt – maar dat gebeurt pas als je bewust lijdt.

Het ego zegt: ‘Het is verkeerd dat ik moet lijden’, en door die gedachten moet je veel meer lijden. Het is verdraaiing van de waarheid die altijd paradoxaal is.

De waarheid is dat je ‘ja’ moet zeggen tegen het lijden voordat je er boven kunt staan.

Doen is nooit genoeg als je Zijn verwaarloost

Het ego weet niets van Zijn maar gelooft dat je uiteindelijk wel wordt gered door dingen te doen. Als je in de macht van het ego bent, geloof je dat je door meer en meer te doen uiteindelijk genoeg ‘doen’ verzamelt om je op een bepaald moment in de toekomst compleet te kunnen voelen. Dat gebeurt echter nooit. Je verliest jezelf alleen in het doen. De hele beschaving verliest zichzelf in doen dat niet in Zijn geworteld is en daardoor zinloos wordt.

Meesterschap over het leven is geen kwestie van beheersing maar van het vinden van een evenwicht tussen mens en Zijn. Vader, echtgenoot, jong, oud, de rollen die je speelt, de functies die je vervult, wat je allemaal ook doet – al die dingen behoren tot de menselijke dimensie. Het heeft zijn plaats en je moet er recht aan doen, maar op zichzelf  is het niet genoeg voor een rijke, werkelijk betekenisvolle relatie of leven. Menselijk is vorm. Zijn is vormloos. Mens en Zijn staan niet los van elkaar maar zijn met elkaar verweven. Als de menselijke dimensie alles is wat je kent voel je je misschien superieur in een relatie met iemand; jij bent sterker, je weet meer, kunt meer… En je zorgt, misschien alleen onbewust, dat die ander zich inferieur voelt. Er is geen gelijkheid tussen jullie omdat er alleen vorm is in je relatie, en in vorm ben je natuurlijk niet gelijk. Je kunt van ander houden, maar je liefde is alleen menselijk, dat wil zeggen, voorwaardelijk, bezitterig, met tussenpozen.

In vorm ben je altijd inferieur aan sommige mensen en superieur aan andere mensen, en dat zal altijd zo blijven. Maar in wezen ben je niet beter of minder dan iemand anders. Uit dat inzicht komen echt zelfrespect en echte nederigheid voort. In de ogen van het ego botsen zelfrespect en nederigheid met elkaar. In werkelijkheid zijn ze één en hetzelfde. Alleen als je boven vorm komt te staan, in Zijn, zijn jullie gelijk, en alleen als je de vormeloze dimensie in jezelf kunt ontdekken, kan er ware liefde in die relatie zijn.

De Tegenwoordigheid die je bent, het tijdloze Ik Ben, herkent zich in ander, en de ander voelt zich geliefd, dat wil zegen, (h)erkend.

Liefhebben is jezelf herkennen in iemand anders.

Het ‘anders zijn’ van de ander wordt dan ontmaskerd als een illusie die hoort bij zuiver menselijke wereld, de wereld van vorm.

Het verlangen naar liefde dat iedereen in zich draagt is het verlangen herkend te worden, niet op het niveau van vorm maar op het niveau van Zijn.

Liefde veronderstelt dualiteit: degene die liefheeft en de geliefde, subject en object. Liefde is dus herkenning van eenheid in de wereld van dualiteit.

 

78557b619d462d2416acd45648c9bb66

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s