Er is geen goed zonder slecht en geen hoogtepunt zonder een dieppunt.

Emoties en het ego (vervolg)

Door het ego opgewekte positieve emoties hebben hun tegendeel al in zich en kunnen daar gemakkelijk in veranderen. Hier volgen wat voorbeelden. Wat het ego liefde noemt is bezitsdrang en een verslavend zich vastklampen dat in een seconde in haat verandert. Uitzien naar een verwachte gebeurtenis verandert gemakkelijk in het tegendeel – je in de steek gelaten of teleurgesteld voelen – wanneer de gebeurtenis voorbij is en niet beantwoord heeft aan de verwachtingen van het ego.

Het plezier van een wild feest verandert de volgende ochtend in grauwheid en een kater.

Door het ego opgewekte emoties worden afgeleid van de identificatie van het verstand met externe factoren, die natuurlijk instabiel zijn en elk moment kunnen veranderen. De diepere emoties zijn eigenlijk helemaal geen emoties maar Zijnstoestanden. Zijnstoestanden kunnen verduisterd worden maar hebben geen tegengestelde. Ze komen voort vanuit jou als de liefde, vreugde en vrede die aspecten zijn van je ware natuur.

Het verleden met je meedragen – Het onvermogen of onwil van het menselijke verstand om het verleden van zich niet te kunnen af te zetten

Het verleden leeft in je voort in de vorm van herinneringen, maar herinneringen zelf zijn geen probleem. In feite leren we door herinneringen van het verleden en van in het verleden gemaakte fouten. Alleen wanneer herinneringen – gedachten over verleden, je in hun macht krijgen, veranderen ze in een last, worden ze een probleem en een deel van je zelfbesef. Je persoonlijkheid, die geconditioneerd is door het verleden, wordt dan je gevangenis. Dat ‘kleine ik’ is een illusie die je ware identiteit als tijdloze en vormloze Tegenwoordigheid verduisterd.

Je verhaal bestaat niet alleen uit mentale maar ook uit emotionele herinneringen – oude emoties die voortdurend opnieuw tot leven worden gewekt. De meeste mensen lopen hun leven lang rond met een enorme hoeveelheid onnodige mentale en emotionele bagage. Ze beperken zich door spijt en schuldgevoel. Hun emotionele denken is hun zelf geworden en dus blijven ze vasthouden aan de oude emotie omdat die hun identiteit versterkt.

Vanwege de menselijke neiging om oude emoties in leven te houden draagt bijna iedereen in zijn energieveld een opeenhoping van oude emotionele pijn – het ‘pijnlichaam’.

We kunnen echter ophouden met dingen toe te voegen aan het pijnlichaam dat we al hebben. We kunnen leren te breken met de gewoonte oude emoties te verzamelen en in leven te houden, maar onze aandacht te richten op het zuivere, tijdloze huidige moment, of iets nu gisteren is gebeurd of dertig jaar geleden.

Onze Tegenwoordigheid en niet onze gedachten en emoties wordt dan onze identiteit.

Het pijnlichaam – een achtergelaten pijn

Negatieve emoties die je niet totaal onder ogen ziet en ziet zoals ze zijn op het moment dat ze bij je opkomen, lossen niet helemaal op. Ze laten een rest van pijn achter.

Vooral kinderen vinden sterke negatieve emoties te overweldigend om te hanteren en zijn geneigd te proberen ze niet te voelen. Hellas blijft dat prille verdedigingsmechanisme in functie als het kind volwassen wordt. De emotie leeft nog steeds onherkend in de volwassene en uit zich indirect b.v. als angst, woede, uitbarstingen van geweld, een slecht humeur en zelfs als lichamelijke ziekte. In bepaalde gevallen verstoort of saboteert ze elke intieme relatie.

Niemand komt de jeugd door zonder emotionele pijn.

De restanten van pijn die achterblijven bij elke sterke negatieve emotie die je niet volledig onder ogen ziet, aanvaardt en laat gaan, sluiten zich aaneen en vormen een energieveld dat in cellen van je lichaam leeft. Het bestaat niet alleen uit pijn uit je jeugd, maar ook uit pijn die daar tijdens je adolescentie en volwassenheid aan is toegevoegd en waarvan een groot deel het product is van de stem van het ego.

De energieveld van oude maar nog zeer levendige emoties dat in bijna ieder mens leeft is het pijnlichaam.

Elke nieuwgeborene betreedt deze wereld met een emotioneel pijnlichaam. Bij sommige is het zwaarder, dichter dan bij anderen. Sommige baby’s zijn het grootste deel van de tijd heel gelukkig. Andere torsen zo te zien een geweldige last aan ongelukkig – zijn. Het is waar dat sommige baby’s veel huilen omdat ze niet genoeg aandacht en liefde krijgen, maar anderen huilen zonder aanwijsbare reden, bijna alsof ze proberen iedereen in hun omgeving even ongelukkig te maken als zijzelf zijn – en dat slagen ze maar al te vaak in. Andere baby’s  huilen misschien vaak omdat ze uitstraling van de negatieve emotie van hun vader of moeder voelen, wat het pijn doet en waardoor hun pijnlichaam al gaat groeien door energie uit het pijnlichaam van hun ouders op te nemen. Wat de oorzak ook is, het lichaam van de baby begint te groeien en hetzelfde gebeurt met het pijnlichaam.

Mensen met het zwaar pijnlichaam hebben meestal meer kans om spiritueel te ontwaken dan mensen met een relatief licht pijnlichaam. Terwijl sommige mensen gevangen blijven in hun zware pijnlichaam, bereiken vele anderen een punt waar ze niet meer hun ongelukkig – zijn kunnen leven, waardoor de motivatie om te ontwaken sterk wordt.

a6dd7881d2aea8f625b22f20bed2a499

By Rigi

De teksten zijn uittreksels – essentie uit mijn favoriete boeken van E.Tolle, Osho …

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s